Depresyon Belirtileri

Depresyon Belirtileri Nelerdir?

Hayatımızın akışında hüzün, mutluluk, sıkıntı, stres gibi duyguları yaşamamız ve bu duygu duyguların, yaşantımızda meydana gelen gelişmelere göre bir süre devam etmesi doğaldır. Örneğin, işinizle ya da ilişkilerinizle ilgili zorlu bir süreçten geçiyorsanız hüzünlü olmanız, uykularınızın kaçması, stres düzeyinizin artması normal olarak kabul edilir. Depresyon durumunda farklı olan ise, hayatınızda olumlu gelişmeler olmasına karşın “boşluk hissi”, “bunalım” ve “hüznün” devam etmesidir. Önceki dönemlerde sizi sevindiren, teşvik eden olaylar depresyondaysanız hiç bir etki yaratmaz. Enerji azlığı, huzursuzluk, halsizlik, aşırı ya da az uyku depresyon belirtileri arasında ilk sıralarda sayılmakla birlikte, bu belirtiler depresyonun türüne ve kişiden kişiye göre değişiklik gösterebilir.

Depresyon Belirtileri

Kişi, normalde de depresyon belirtileri olarak kabul edilen üzüntü, mutsuzluk, yalnızlık hislerini zaman zaman yaşadığı için yaşadığının depresyon mu yoksa günlük hayatın bir parçası mı olduğunu ayırt etmek her zaman kolay olmayabilir. Bu noktada önemli olan, olaylar karşısında normalden farklı tepkiler verdiğinizi düşünüyorsanız ya da yakın çevrenizden bu konuda sorular geliyorsa bir uzmana danışmaktır. Çünkü uzun süre tedavi edilmeyen depresyon ilerleyerek kişiyi “intihar” gibi düşüncelere sürükleyebilir. Bu konuda yapılan çalışmalar depresyonda olan insanların yaklaşık yarısının depresyonun farkında olmadan ve herhangi bir tedavi görmeden hayatlarına devam ettiklerini göstermektedir.

Tabii her depresyonda olan kişi intihara sürüklenmez ve depresyonda olsa dahi normal hayatına devam edebilir. Önemli nokta hayattan alınan zevkin ve yapıcı düşüncelerin tekrar geri kazanılabilmesi için tedaviye başlanmasıdır. Depresyon, okul ve iş performansınız üzerinde de olumsuz etkiler yaratabilir.

Aşağıdaki “depresyon belirtileri” genel olarak uzmanların “depresyonun ilk işaretleri” olarak gösterdiği durumlardır. Depresyonun derecesine göre bu belirtilerin biri, bir kaçı veya tamamı görülebilmektedir.

Konsantrasyon Sorunları: İş yerinde, okulda ya da yemek yaparken dahi konsantre olamama, bir kitabın veya filmin sonunu getirmekte zorlanma.

Detayları Hatırlamakta Zorlanma: Yaşanan bir olayın önemli detaylarını unutma, hatta bazen olayların kendisini unutma.

Karar Vermekte Zorlanma: Daha önceden kolaylıkla verilen kararları depresyon nedeniyle verememe, yanlış karar vereceğinden korkma.

Halsizlik ve Enerji Azlığı: Nedensiz halsizlik, hobi veya keyif alınan diğer aktiviteleri yapmakta zorlanma, ilgisizlik.

Suçluluk, Değersizlik ve/veya Beceriksizlik Hisleri: Nedensiz olarak ya da sizin kontrolünüzde olmayan olaylar nedeniyle yaşanan suçluluk hissi, günlük aktiviteler sırasında dahi beceriksizlik hissi.

Normalden Fazla veya Az Uyuma: Uykunuz olsa dahi bir türlü uykuya dalamama veya tam tersi olarak yorgun olmasanız dahi günde 9-10 saat uyuma.

Olumsuz Düşüncelerin Önüne Geçememe: Her şey yolunda olsa dahi gelecekle ilgili aşırı kaygılanma, kendinizle ya da sevdiklerinizle ilgili önüne geçemediğiniz olumsuz düşünceler.

İştah Azlığı veya Aşırı İştahlı Olmak: İştahta, uyku gibi depresyon sırasında 2 farklı uçta olabilir. Bazı kişiler olumsuz düşünceler nedeniyle iştahını kaybederken bazı kişiler bu mutsuzluk halini aşmak için daha fazla yemek yiyebilir.

Huzursuzluk Hissi, Agresif Olma Hali: Ortada bir neden yokken huzursuz hissetmek, olaylar karşısında aşırı sinirli ve agresif tepkiler vermek.

Aşırı Alkol Tüketimi: Depresyonda olan kişilerde alkol tüketiminin artması dışında aşırı hızlı araç kullanma, kumar oynama ve tehlikeli sporlar yapma gibi düşüncesiz davranışlarda artış görülebilmektedir.

Hayatın Yaşamaya Değer Olmadığı Düşüncesi: Renkli bir sosyal yaşantınız, iyi ilişkileriniz ve başarılı bir işiniz olabilir ancak depresyondaysanız bunların hayatınıza değer kattığını görmeden yaşamanın bir anlamı olmadığı düşünebilirsiniz.

Depresyon Türleri

Yazının başında da belirttiğim gibi her depresyon aynı değildir ve depresyon belirtileri depresyonun türüne göre değişebilir.

Majör Depresyon: “Majör Depresif Bozukluk” ya da “Klinik Depresyon” olarak da bilinen majör depresyon kişinin çalışma hayatını, uyku düzenini, yeme alışkanlıklarını ve bir zamanlar keyif aldığı aktiviteleri etkileyen bazı belirtilerle ortaya çıkar.

Majör depresyon, diğer depresyon türlerinden farklı olarak kişinin günlük aktivitelerini yapmasını engelleyebilir. Bazı kişilerde hayatın bir döneminde görülmekle birlikte çeşitli dönemlerde tekrar edebilir. Belirtiler gün içinde belirli saatlerde ya da gün boyu görülebilir ve 2 hafta kadar sürebilir.

Kronik Depresyon: Diğer adı “Distimi (Dysthymia)” olan kronik depresyon uzun dönemli (2 yıl ya da daha uzun süren) depresif ruh halidir. Bazı belirtileri majör depresyonla benzeşir ancak, kronik depresyonun belirtileri majör depresyon kadar şiddetli değildir. Kronik depresyonu olan kişiler çevreleri tarafından genellikle “ürkek, melankolik, hüzünlü” olarak tanımlanır.

Tipik Olmayan (Atipik) Depresyon: Atipik depresyonun kilit belirtileri şu şekildedir; aşırı yemek yeme, aşırı uyuma, halsizlik, reddedilmeye karşı aşırı duyarlı olma. Atipik depresyon genellikle “tipik” depresyondaki gibi üzüntü, iştah kaybı, uykuya dalmakta güçlük çekme gibi belirtilere neden olmaz.

Manik Depresyon: Diğer adı “Bipolar Depresyon” olan manik depresyon, klinik depresyon periyodları arasındaki karmaşık ruh hali bozukluğudur. Bipolar depresyon 2’ye ayrılmaktadır. Bipolar 1’de kişi en az 1 kez manik depresyon yaşamıştır ve bu majör depresyon’dan bağımsız olarak görülür. Bipolar 2’de ise kişi en az 1 kez majör depresyon dönemi ve 1 kez hipomani (orta dereceli mani) yaşamıştır.

Mevsimsel Depresyon: Mevsimsel depresyon yılın belirli bir döneminde, genellikle bahar aylarının bitimi ve kış aylarının başlamasıyla ortaya çıkar. Daha nadir olarak görülen bir diğer mevsimsel depresyon ise “yaz depresyonu”dur ve ilkbahar aylarının sonuyla yazın başlangıcında görülür. Mevsimsel depresyonlar mevsim geçişiyle birlikte kendiliğinden ortadan kalkar.

Psikotik Depresyon: Psikotik depresyonda kişinin “gerçeklik”le bağı ortadan kalkar. Psikotik depresyonda olan kişilerde halüsinasyonlar ve hezeyanlar sık olarak görülür.

Doğum Sonrası Depresyon: Bebek doğduktan sonra yeni annenin hüzünlü olması durumu oldukça yaygındır ve annelerinin yaklaşık %75’inde görülmektedir. Ancak 10 yeni anneden 1’inde daha ciddi bir durum olan “doğum sonrası depresyon” görülebilir. Bu depresyon türü doğumdan 1 ay sonra, majör depresyon belirtileriyle ortaya çıkar.

Depresyon Tedavi Edilmezse Ne Olur?

Tedavi edilmeyen “klinik depresyon” oldukça ciddi bir sorundur. Depresyonun tedavisi geciktikçe kişide riskli davranışlar ve alkol tüketimi artar. Ayrıca sosyal hayatta, ilişkilerde daha önce mevcut olmayan sorunlar görülür ve kişi yalnızlığa sürüklenir. Aynı şekilde okul ya da iş hayatı da olumsuz etkilenir.

Majör depresyon tedavi edilmediği taktirde haftalar, aylar hatta yıllar boyu sürebilir. Tedavi, sadece ruh halinin gelişmesi ve yaşam kalitesinin yükselmesi için değil aynı zamanda fiziksel sağlık içinde hayati önem taşımaktadır. Yapılan araştırmalarda, uzun süreli majör depresyonun kalp krizi ve felç riskini önemli oranlarda artırdığının altı çizilmektedir.

Gençlerde Depresyon Belirtileri

Gençlerin aralıklarla kendilerini mutsuz hissetmeleri normaldir. Ancak 2 haftadan uzun süren “mutsuzluk” hali depresyon belirtisi olabilir. Gençlerde görülen ve “ergen depresyonu” olarak adlandırılan bu depresyon türü (Amerika Birleşik Devletleri verilerine göre) her 33 çocuktan 1’ini ve her 8 ergenden 1’ini etkilemektedir.

Gençlerde görülen depresyon belirtileri, yetişkinlerde görülen belirtilerle benzeşir. Ancak gencin bu belirtileri fark etmesi daha zor olduğu için aile tarafından yakından gözlenmelidir. Arkadaşlardan uzaklaşma, artan isyankar davranışlar, hafıza kaybı, sorumsuz davranışların artması, okulda yaşanan başarısızlık, karar verme zorluğu, alkol ya da uyuşturucu kullanmaya başlaması, okula gitme isteksizliği depresyon belirtisi olabilir.

Depresyonun “Alarm Veren” Belirtileri Nelerdir?

Tedavi edilmeyen depresyon ilerleyebilir ve kişiyi intihar düşüncelerine sürükleyebilir. Her depresyon hastası kendiliğinden tedaviye yanaşmadığı için bir yakınınız da aşağıdaki belirtileri görüyorsanız mümkün olan en kısa sürede profesyonel yardım almasını sağlamalısınız.

  • Çok üzüntülü bir ruh halinden mutlu bir ruh halinde aniden geçiş.
  • Sürekli ölüm hakkında konuşma veya düşünme.
  • Derin üzüntü, ilgi kaybı, uykusuzluk ve yeme sorunları.
  • Kişinin “ölüm isteği” olması ve buna bağlı olarak tehlikeli davranışlarının artması.
  • Önceden değer verdiği şeylere karşı ilgisinin kaybolması.
  • Değersizlik, umutsuzluk, anlamsızlık hakkında yaptığı yorumların artması.
  • “Kurtulmak istiyorum”, “burada olmasam daha iyi olurdu” cümlelerini sık kullanması.
  • İntihar hakkında konuşması.

Sonuç olarak; kendinizde depresyonun belirtilerinin farkına varmak her zaman kolay olmayabilir. Ancak genel olarak, olumlu olaylar olsa dahi hayattan zevk alamıyorsanız, insanlarla görüşmek sorun haline geliyorsa, keyif aldığınız aktiviteleri yapmak istemiyorsanız depresyonda olabilirsiniz. Ayrıca yakın çevrenizden bu yönde gelen öneriler varsa bunlara kulak vererek bir uzmana muayene olmak en doğrusu olacaktır.

Kaynaklar



, , , , ,

Depresyon Belirtileri Nelerdir? İçin 123 Yorum Yapılmış

  1. elif 21/03/2014 #

    Ben hiç hayatımdan zevk almıyorum sanki herkes üstüme geliyor. Bazen yaşamaktan korkuyorum yapmak istediğim hiç bir şey yolunda gitmiyor çok bunalıyorum intihar edip şu yalan dünyadan kurtulmak istiyorum ama beceremiyorum işte. Ben depresyon ilaçları da kullandım faydasını gördüm ama tekrar yaşadığım evlilikten sonra bende depresyona girdiğimi düşünüyorum. Ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum ben artık çok bunalıyorum. Bazen yeter artık deyip bağırmak istiyorum. Lütfen bana yardım edin.

    • potter 24/03/2014 #

      Bende aynı durumdayım. ilgisizlik hissediyorum en basit şeyleri bile dibine kadar düşünüyorum aşırı sıradan bir hayatım mı var diyorum? Güzel bir olay olduğunda bile anında karamsarlaştırıyorum engelleyemediğim bir tembelliğim ve yorgunluğum var. Herşey bitmiş gibi geliyor. Hayal kurmak bile zevk vermiyor. Kimsenin en değerlisi değilim gibi geliyor. Kimse yardım edemiyor.

      • Muhittin 22/09/2014 #

        Her şey ayrı yazılır.

    • metehan 14/04/2014 #

      Sakin olun zamanla her şey düzeliyor.

      • Ali 26/04/2014 #

        Kardeşim bende aynı durumdayım. Zamanla düzeliyor dedin ama 3 ay oldu hala aynıyım? Psikoloğa gitmek istemiyorum? Ne yapmalıyım? Herşeyi unutmaya mı çalışayım yoksa takmayayım mı hiç bir şeyi anlamıyorum? Bana yardımcı olur musun?

        • caglar 22/10/2014 #

          Ali kardeş psikoloğa neden gitmek istemiyorsun mesela mide ağrın olsa doktora gitmeyecek misin bu rahatsızlık da bizim en önemli yerimizden kafamızdan doğuyor çok önemli hemen tedaviye gitmen gerek psikiyatri ilaçlarından korkmayın.

      • isimsiz 07/05/2014 #

        Şurada şu isme rastlamak bile depresyon sebebim.

    • hakan 25/04/2014 #

      Bazı olayları zamana bırak zaman her şeyin ilacı ve en büyük yöntem bulunduğun yerden uzaklaş 1 hafta dahi olsa.

    • mustafa 27/04/2014 #

      Bir ara bende depresyona girmiştim. O zamanlar ne olduğunu bile bilmiyordum. Biri çok güzel anlatmıştı depresyonu ve demişti ki senin olmadığın zaman birimi.

    • Yasemin 12/08/2014 #

      Allah’a dua edin, Kur’an okuyun, mealini ve kesinlikle güzel bir kaynaktan tefsirini de okuyun, dinleyin; bol bol dua edin. Kur’an’da da belirtildiği gibi, “Allah her şeyi işitir.” Allah her duaya cevap verir, biz anlayamayabiliriz tabi çoğu zaman, ama Allah kullarına hep yardım eder. 20 yaşımdayım ve ben de aynı belirtileri gösteriyorum zaman zaman, ve birkaç yıldan beri fark ettim ki insan ölümlü şeylerle kendine bir dünya kurduğunda (çoğumuzun yaptığı bir şey bu) bu kurduğu dünyanın er ya da geç biteceğini, ya da önemsizliğini fark ettiğinde hayattaki amacının bittiğini düşünüyor. Oysa bazı şeylerin anlamını sorgulamak gerekmez mi? Üstümüze gelen insanlar bizi neden bu kadar etkiliyor? İnsanlar hata yapabilen varlıklardır ve bu yüzden birbirlerini kırabilirler, birbirlerinin üstlerine gidebilirler. Bu garip değildir. Garip olan, bunun bizi çok sarsmasıdır. Neden biliyor musunuz? Çünkü hayatımızın merkezine insanları koyuyoruz. Ya da işimizi koyuyoruz, derslerimizi koyuyoruz. Başaramadığımızda da çok çabuk yıpranıyoruz. Oysa merkezimize Allah’ı koymamız gerekmez mi? Bütün eksik ve noksanlardan münezzeh olanı, sonunda da O’na döndürüleceğimiz olanı. Ve; “Kalpler ancak Allah’ı anmakla huzur bulur.” (Ra’d, 28). Allah yardımcınız olsun.

      • Gülay 13/08/2014 #

        Bende çok kötüyüm depresyon belirtileri hepsi var bende çevremde kimse anlamıyor bildiğim bir şey var Allaha sığınmak.

      • haktan 27/09/2014 #

        Ben yoruldum başımda bir kadın var ki Allahtan bile uzaklaştırdı aşmak dua etmek bırakın ya size soruyorum o kadir o yaratan bana bu hayatı çekim diye mi vermiş.

      • selcuk 21/10/2014 #

        İnanılmaz etkili bir yazı olmuş vallahi helal olsun.

    • sevda 08/09/2014 #

      Unutma bu hayat bir imtihandır. Ayağına takılan her taşta kusur arama her şeyde bir hayır vardır. Allah de gerisini düşünme isyan etme şükret ve dua et insanlardan sana dua etmelerini iste ve sunu unutma arkadaşım Allah sevdiği kullarına dert verirmiş neden mi imtihan için bu dünya bir imtihan Allaha sığın Allah en güzel vekil.

    • caglar 22/10/2014 #

      Tekrar doktora gidin ilaçların faydası oluyormuş kendiniz söylüyorsunuz.

  2. Anonim 28/03/2014 #

    Ben depresyondayım. Bunu biliyorum. Yukarıdaki semptomların hepsi bende mevcut. Yaşım 16. Uzun zamandır depresyondayım ama ailem o kadar ilgililer ki rehber öğretmenimin aksine psikiyatriye gitmemin gerekli olmadığını düşünüyorlar. Cehenneme kadar yolunuz var. Kötü günler.

    • zack 02/06/2014 #

      Hayatım ilerde kendine çok güleceksin lütfen basit şeyleri kocaman sorunlar olarak görmekten vazgeçin.

  3. Anonim 01/04/2014 #

    Ben 11 yaşında bir kızım. Yaşım küçük ama buradaki belirtilerden neredeyse hepsi var. Sorunlarım çok. Aşırı ağlama isteği geliyor içimden. Aile sorunlarımda var. Bıkmış durumdayım. İntihar etmeyi düşünüyorum hep. Ne yapmalıyım yalvarırım yardım edin.

    • Sureyya 21/04/2014 #

      Canım daha çok küçüksün nedir bu yaşta seni bu kadar üzen. Ben sana negatif limanlardan pozitif sulara diye bir kitap tavsiye ediyorum. Bu dönemini ailen veya öğretmeninle konuşarak ve bol bol kitap okuyarak ve Allahla konuşup ona halini anlatarak yardım istemenle dua ile geçireceğine inanıyorum. Bir de Halit Ertuğrul’un kendini arayan adam diye bir kitap var okumanı tavsiye ediyorum. Unutma kalpler ancak Allahı anmakla tatmin olacaktır.

    • Melda 25/06/2014 #

      Selam anonim bende 14 yasındayım seni çok iyi anlıyorum bende senle aynı durumdayım ama her şeyi bir kenara bırakıp kitap falan oku.

  4. gülay 03/04/2014 #

    Ben 20 yaşındayım ve nişanlıyım severek ve isteyerek oldu ama şu son 5 aydır ben ben değilim artık önceleri fark etmiyordum ama artık fark ediyorum aşırı mutsuzum enerjim hiç yok denilebilecek kadar az. Yaşamak istemiyorum hem de hiç bazen yeri geliyor yolda yürürken kendimi bir anda arabanın altına atmak istiyorum bazen de balkondan bakarken aşağı atlamak. Ama korkuyorum ölmekten değil günah olduğu için ölümü çok istiyorum hemen şuan şu saniye gelse diyorum daha fazla kalmak istemiyorum bu hayatta. Her şey iyi aslında her şey yolunda nişanlımla ailemle sorunum yok ama o eski cıvıl cıvıl gülay gitti yerine karamsar mutsuz hayattan zevk almayan her an ölümü bekleyen biri geldi. Sürekli uyumak bu hayatta olmamak istiyorum ölene kadar uyumak istiyorum insanlarla konuşamıyorum artık sanki konuşurken onları da sıkıyormuş gibi oluyor ve hemen susuyorum. Kendime güvenim gitti en küçük bir şeyi bile yapamaz gibi görüyorum öylede zaten yani sonuç şu ki benden artık bir cacık olmaz ölsem gitsem en iyisi nişanlıma bile üzülüyorum beni böyle tanımadı cıvıl cıvıl tanıdı ama artık hayatını böyle biriyle birleştirecek diye üzülüyorum onu mutlu edemeyeceğim için bir kat daha üzülüyorum sonuç bu sadece ölümü bekliyorum.

    • eda 06/04/2014 #

      Gülay aynı şeyleri bende yaşıyorum.

    • cafer 07/04/2014 #

      Sakin ol kardeşim zamanla hepsi geçiyor sadece sakin ol ve doktora git. Geçmiş olsun.

    • Resul 10/04/2014 #

      Gülay kardeşim aynı olayları şu an ben de yaşıyorum. Sorunlarla baş etmeye çalışman inançlı biri olduğunu gösteriyor. Namaz kıl huzur bul, çok faydası var.

  5. erol 11/04/2014 #

    14 yaşındayım yukarıda gösterilen belirtilerin hepsine sahibim. Her tür depresyon belirtileri var bende.

  6. seda 13/04/2014 #

    Selam ben de boşandıktan sonra güçlü, ayakları üstünde duran, çocuğuna tek başına bakan biriydim. 7 yıllık işimden çıkarıldım ve sorunlarım başladı. İşsizim evim kira, çocuk var ve bana erkek arkadaşım bakıyor, bu da bana eziklik veriyor. İş bulamıyorum, hep yorgun hep bitkinim, sonsuza kadar uyumak istiyorum hiç yataktan kalkmak istemiyorum. Sinirliyim, her şeye öfkeleniyorum, hiç bir şeyden mutlu olmuyorum. Bana bakan erkek arkadaşımı düşman gibi, şeytan gibi görüyorum. Kimseyi görmek istemiyorum, hep gece olsun istiyorum, sokağa çıkmak istemiyorum. Ki ben hayat dolu esprili, herkesin imrendiği biri iken şimdi böyleyim. Bu işsizlik erkek arkadaşa gebe kalma durumu, çaresizlikten bir şey yapamama beni yok ediyor. Her gün eriyorum. Sadece çocuğum önemli, kendimi unuttum. Hep içim sıkılıyor hep içmek istiyorum. Ben bittim bunu hissediyorum.

    • özlem 23/04/2014 #

      Aynı kaderi paylaşıyoruz ve çok zoruma gidiyor. Tez zamanda bu durumun içinde çıkarız.

  7. emine 15/04/2014 #

    Ben 3 kere Bakırköy’de ruh hastanesinde yattım yine kurtulamadım bu depresyondan en sonunda hepten delireceğim herhalde :(

  8. Ozan 19/04/2014 #

    21 yaşındayım, askerim, 2 kere günlerce uyudum ve hafızamı kaybettim. İkisinde de uyuşturucu madde kullandıktan sonra kendime geldim. Uyuşturucu maddenin beni kendime getirdiğini düşünüyorum lakin depresyonun sebebinin de bu olduğunu düşünüyorum. Yada askerde olduğum için memleketim, gerçek toprağım olan İstanbul’u özlediğimden de olabilir.

  9. Gülce 20/04/2014 #

    Daha 10 yaşındayım. Aniden duygu değişikliğim oluyor. Bazen sinirden ölecek gibi hissediyorum. Bir arkadaşım var sırları öğrenmiş tehdit edip duruyor genel sinirim ondan zaten bir de nedense sinirlendiğimde ağlıyorum bir de daha 10 yaşındayım nasıl iş?

  10. Emre 22/04/2014 #

    Ben 20 yaşında bir gencim. Belki yapım böyle belki de gerçekten depresyondayım bilmiyorum. Eskisi gibi hiç bir şey zevk vermiyor. Sadece bir iki şeyden zevk alıyorum ama zamanla onlarda sıkmaya başladı. Hayata bakıyorum manasız geliyor sanki kısıtlanmış gibiyiz. Mutlu olmam gereken olaylarda bile bir karamsarlık arıyorum sanki mutlu olacaksam bunu karşılığı olarak mutsuz da olacakmışım gibi. İnsanlardan git gide uzaklaşıyorum bunun sebebi de yaptığım hatalar. Çok umursamaz oldum. Tepkisizim, rahatım dünya yıkılsa umurumda değil hiç bir duyguyu sevinç, üzüntü, korku vs tam olarak hissedemiyorum. Derslere gitmek istemiyorum çok sıkılıyorum ve uyumak istiyorum sürekli. Uyuyunca kendimi rahat huzurlu hissediyorum ama uyumakta da problem yaşıyorum. Bazen çok uyuyorum bazende yatağa girince kötü oluyorum her an bayılacakmış gibi hissediyorum. Kimsenin de bu durumu çözeceğine inanmıyorum açıkçası. Çözümü yeni bir yerde, yeni insanlarda bulacağımı düşünüyorum. Şuan ki hayatımdan kopmak sanki başka biri olarak yeni bir hayata başlamak istiyorum kimsenin beni tanımadığı.

    • betül 20/10/2014 #

      Bende 22 yaşındayım emre. Aynı belirtiler bende de var. Bazen mutluyum, bazen mutsuz. Bir an mutlu olsam ardından ne zaman mutsuz olacağımı bekliyorum. Anı yaşayamıyorum. Anlayışlı bir ailem yok. Çok yalnızım. Herkes den uzaklaştım. Kimseyi istemiyorum. Hayattan soğudum. Hep gece olsun istiyorum. Hiç gündüz olmasın. Hep karanlıkta yapayım, hiç aydınlık olmasın. Çok zor Allah yardımcımız olsun. Ben 1 senedir yaklaşık böyleyim. İş ortamında başarılı olamıyorum bu yüzden. Allaha sığınmaktan başka çarem olmadığını anladım. Dua ediyorum namaz kalıyorum. Kur an okuyorum çok iyi geliyor. Rahatlıyorum. Bazen de ağlıyorum. İnşallah geçecek bu günler.

  11. Anonim 23/04/2014 #

    Bazen mutluyum bazen mutsuz hep uyumak istiyorum. Kafamı dağıtacak bir şey kalmadı, yok artık hobilerimden nefret ediyorum, dışarıya çıkmak istemiyorum. Tekliflere de hayır diyorum çünkü yalnız kalmak istiyorum. Bu dünyada yapacaak bir şeyim yok. Bu hallerimi eleştirenler var size ne? Rahat bırakın çok zor mu beni anlamak? Ben sadece beni rahat bırakın istiyorum. Zaten hiç bir isteğim olmuyor ya da beni öyle görenler mutludur, onların mutluluğu bozulmasın diye olmuyordur. Neyse ben mutlu olmasam da olur olsam da olur, sadece rahat bırakılmak istiyorum. İçimi buraya dökmek istedim. Yukarıdaki yazıları, yorumları okudum yalnız değilmişim.

  12. mesut 24/04/2014 #

    27 yaşındayım şu ana kadar yaşadıklarımı bir ben bir allah bilir. Başkaları hikaye gerçekten yukarıda yazılanları okudum da yalnız olmadığımı gördüm. Şöyle demeliyim galiba depresif kardeşlerim işin özü şu o öyleyken bu bölye olmuşun arasında geçenleri bizler çoktan kaybediyoruz normalde bir dakikamızı bile boş geçirmeden olumlu hayata dair bir şeyler yapmak lakin biz kuramadığımız gelecekten bahsediyoruz. Açıkça söylüyorum hayattan şu günlerde beklentim kalmadı gibi. Ama bizde belki kurtulur umuduyla depresyondan çıkma düşüncesiyle hepinize sınavımızda başarılar diliyorum. Canabiallah yar ve yardımcımız olsun sabır versin bir an önce kurtulmamız dileğiyle.

  13. ilayda 25/04/2014 #

    Merhabalar. Ben İlayda, 13 Yaşındayım. 1.5 senedir depresyondayım. Anneme ve babama söyledim. Annem kızım yapacak bir şey yok dedi. Doktora götürmek istemiyorlar. Çünkü bu yaşta kortezonlu haplar kullanıp kilo almamı istemiyorlar. Ne yapmalıyım bu lanet hastalıktan kurtulamıyorum ne olur bir yol gösterin. Kendime engel olamıyorum.

    • Melike 29/04/2014 #

      Hayata daha pozitif bakmayı dene. Kendine neden depresyonda olduğuna dair sorular sormalı, bunların nedenini bulduğunda da bunların üstesinden gelme çalışmalısın. Sinirlenerek hiçbir şeyin üstesinden gelemezsin, bu sadece kendi içine yönelik bir zarar olarak kalır.

  14. ayşem 28/04/2014 #

    18 yaşındayım. Boşuna yaşıyormuşum gibi. Çok karamsarım. Güzel hayaller bile kuramıyorum. Hep mutsuz olacakmışım gibi. Her şey ters gidecekmiş gibi. Artık o kadar bunalıyorum ki. Haşa bazen rabbime bile isyan ediyorum. Biliyorum çok günah ama kendimi tutamıyorum. Bu zamana kadar hep yanlış kararlar aldım. Okulumdan ayrıldım. Şuan sadece evdeyim. Üç ay öncesinde bir sürü arkadaşım olmasına rağmen şuan kimsem yok. Mutsuzken hep uyuyorum. Ama bu ara daha da fazlalaştı. Kimseyi duymuyorum. Ailemle oturmak konuşmak istemiyorum. Bazı günler ne bulursam yiyorum bazı günler hiçbir şey yiyesim gelmiyor. Geleceğim hakkında çok endişeli ve umutsuzum. Hiçbir şey istediğim gibi gitmiyor. Bazen anne ve babamdan nefret ediyorum. Tek başıma yaşamak istiyorum. Sadece müzik dinleyerek geçiriyorum günümü. Geceleri kalkıp evde dolaşıyorum hep hayal kuruyorum sanki birileri varmış gibi. Konuşuyorum. Biliyorum hayal ama bu hoşuma gidiyor. Bazen delirdiğimi düşünüyorum. Bu ara kendimi hiç iyi hissetmiyorum. Ölme isteği bende de var. Daha fazla mutsuz olmaktansa şuanda öleyim daha iyi gibi. Etrafımda bir sürü erkek var ilgi çekiyorum ama hepsinden nefret ediyorum. Kimseyi sevemiyorum. Yakın zamanda ailemden birçok kişi vefat edip ciddi hastalıklara yakalandı ama bu beni hiç üzmüyor. Umurumda bile değiller. Neden böyleyim. mutlu olmak istiyorum.

    • Anonim 07/05/2014 #

      Arkadaşım yaşıtız. Bahsettiğin birçok duyguyu yaşadım. Belki daha bile ağırlarını. Birçok çevrede ismiyle cismiyle tanınan bir bayanım, bir sene öncesine kadar belki 5-6 tane kadim dostum sayısız da arkadaşım vardı. Benim için her şeyi yapabilecek paylaşıp atlatabileceğim çok samimi insanlar. Günün her saati eğlenebildiğim sosyal ortamlarım. Uzun süreli bir ilişkim. Neşeyle sarıldığım bir ailem. Şimdi ise bir süredir sıfır noktasındayım. Yaşım için çok fazla şey yaşadım çok hatam oldu. Önce pişmanlıklarım hatalarım günahlarımla vicdanım beni rahat bırakmamaya başladı ya hep uyudum ya hep uykum kaçtı. Bir daha geri döndüremeyeceğim hatalarım oldu, tekrar geri kazanamayacağım şeyler. Sonra arkadaşlarımı dostlarımı kaybettim. Şimdi bir tek dostum bir arkadaşım bile yok. Sonra ilişkimi kaybettim uğruna geri dönüşü olmayan her hatayı yaptığım ilişkimi. Kendi kendime konuştuğum çok oluyordu, kendimden korktuğum çok oldu. Halüsinasyonlar görmeye bile başladım.

      Günler boyu hiçbir şey yemedim ve aşırı kilo kaybından hastalanmaya başladım. Aileme hatalarımı açmaktan korktum affedilmemekten korktum. Her şeyin ters gittiğini düşündüm. Eğitimde çevremdeki insanlar en hatırı sayılır yerlerde olunca başaramayacağım hissinden çıkamadım. Ailem çok yakın ama çok uzak oldu. Ve sonra tek bir şeyle başladım düzelmeye. Önce Allah’ımdan günahlarım için af dileyerek. Tövbe ederek, ona sığınarak. Sonra kendimi affettim, kendime güvendim yalnızda yaşayabilirim dedim. İnsanlardan kaçmayı programlardan kaçmayı bıraktım. Ailemle her şeyi paylaştım kimseden saklı yaşamadım.

      Sonunda her şeyi yoluna soktum Allahın yardımıyla. Şöyle düşün, pişmanlıkların sen onları düşündüğün sürece varlar, sen Allah a sığınır geçmişte takılmazsan hepsi hafızandan silinecek. Bütün gün müzik dinle ama seni neşelendirecek müzikler dinle. Aslında kendi kendimizi üzüyoruz sadece. Unutma hiçbir şey hayatından senden önemli değil. Çevrende uzak duran insanlar sen kendini uzaklaştırdığın için uzaklar.

      Kendine bak, kendine güven, sen de bir bayansın unutma bir kadını en iyi gösteren şey gülüşü. Neşeli filmler izle neşeli müzikler dinle. Deniz yakınındaysan git denize izle değilsen deniz kenarı fotoğraflara bak. İyi gelecek emin ol. Eğitimine devam et. Ayakların üzerinde dur hem de sosyal ortamlarda bulunmuş ol insan kıymetini insan bilir, arkadaşlar edin. Emin ol herkesin birçok hatası var, ve seni seven insanlar hatalarınla da hep sevecek.

      Önce kendini sev. Çevrendeki ölümlerden feyz al. Yaşam gerçekten kısa, daha da kısaltmak istemenin bir anlamı yok. Mutlu yaşa, Allahına sığın ve lütfen kendini karamsar her şeyden uzaklaştır. Uyan yüzünü yıka kendine güven yeni bir sayfa aç ve kendi kendine mutlu olmayı öğren emin ol gerisi gelecek.

      • Emine 06/10/2014 #

        Anonim arkadaşımız o kadar güzel yazmış ki, çok teşekkürler, Allah razı olsun.

      • mustafa 27/10/2014 #

        Bende önceden madde kullanıyordum şimdi bıraktım bu 6 aydır depresyondayım halüsinasyonlar görüyorum ilaçta kullanıyorum ama depresyondan korkulacak bir şey yok. Zaman her şeyin ilacıdır. Sabredin allaha yalvarın. ben de hep kendi kendime iyiyim iyiyim dedim beynim iyiyim mesajını algıladı. Şimdi bir de bu iradeye bağlı olan bir şey iyiyim dersen iyi olursun sözün bittiği yer nokta ben iyiyim allaha şükür her bunalıma girdin mi lailaheillallah de hepsi geçer doktora gide gele doktor oldum resmen. En iyi doktor sizsiniz herkes kendisin doktoru olsun her depresyonda olan kişi zanneder ben tek yaşıyorum bunu sosyal aktivitelerle uğraşın bende kendimi boşlukta hissediyorum dışarı çıkmaya korkuyorum bazen ama bilmiyorum niye korkuyorum kendimizin doktoru olun.

    • emre 02/09/2014 #

      Bende böyleyim yazlıkta herkes denize gidiyor ben evde oturup odamdan çıkmıyorum ve müzik dinliyorum babamla hiç anlaşamıyoruz hep kavga ediyoruz. Çok berbat hissediyorum sanki benim yasamaya hakkım yok gibi geliyor.

    • batuu 19/10/2014 #

      Biliyor musunuz hiç biriniz depresyonda değilsiniz bu yaşadığınız sorunlar zaten insanlığın temelinde var. bunlar bahane boş verin allaha sığının inananlar için inanmayanlar içinde hep olumsuz düşündüğünüz içindir. Bir şeyi fazla abartmayın akışına bırakın en iyisi hep mutlu olacağım de kendi kendine bir de ölmek derken sanki biz günahkar kullar ölünce her şey değişecek mi. tam tersi sahada batarsın onun için kendine bir bak ve insanları sevmeye başlayan iyi olur bol bol dua et allaha.

  15. Gamze 29/04/2014 #

    Merhaba arkadaşlar 20 yasındayım. Bende çok zor durumdayım. Düşüncelerim çok kötü hayat çocukluğumdan beri bana hiç gülmüyor. Hep kaybediyorum ve buda hep böyle gidecek gibi. Nefes alamıyorum. Derdimi de kimseye anlatamıyorum çünkü kimsenin umurunda bile değilim. Ne bir arkadaşım var (aslında çokta) ne de ailem (onlara da anlatamıyorum). Aslında annemin umurundayım ama oda kendisi nasıl anlamak istiyorsa öyle anlıyor bana yakıştıramıyordur kötü olumsuz şeyleri. Ama artık çok sıkıldım çok. Hem yürümek istiyorum hem yürümemek. Hem asık olmak istiyorum hem olmamak. Çünkü ben ne istediğimi hem biliyorum hem bilmiyorum her şey çok sıradanlaştı. İçimde koskoca boşluk var. Ama annemdir benim boynumu büken çünkü o bizim için çok çırpındı. Hala da öyle. Bana çok imkânlar sundu ve sunuyor (işte ben değerlendiremiyorum). Ama içimdeki kopan fırtınayı kimseye, anneme anlatamıyorum. Doktor istemiyorum ben içimdeki fırtınayı annem daha iyi durultur. Ben deli gibi ağlayım bağırayım neden böyleyim ben deyip haykırmak istiyorum. Anne sen ağlarken ben hiç konuşmadım sadece ağlayışını izleyip bende ağladım. Tamam sen ağlama annem sadece hiç konuşmadan beni dinle. Lanet olsun lanet olsun. Kendime ve gençliğime. Keşkeleri yasıyorum neden hep ben böyleyim. Bende herkes gibi en ufak şeylerden bile mutlu olmak istiyorum. Ben güçlü olmak istiyorum.

    • kaan 02/07/2014 #

      Adım Kaan 20 yaşındayım, tıp okuyorum. 2 aydır yoğun majör depresyon geçiriyorum. Tam geçti diyorum tekrar başlıyor. Depresyonla ilgili her şeyi biliyorum nasıl bir şey olduğunu nasıl atlatmam gerektiğini ama bir türlü uygulayamıyorum. Cidden yardıma ihtiyacım olduğunu düşünmeye başladım. Bizimkileri de üzmek istemiyorum zaten yeterince dertleri var. İlaç işini kesinlikle tavsiye etmiyorum.

      • buket 31/08/2014 #

        Kaan bence sendeki depresyon değil tıp okuyan öğrenciler tüm hastalıkları bildiği için hastalık belirtilerinin hepsini taşıdığını düşünür bu hastalığın adı da var bir psikiyatrinin gizli defterini okumanızı tavsiye ederim

      • necat 28/10/2014 #

        Salih bir niyetle okursak kuran anlarsak Mevlana sığınarak aldığımız herşey orada huzur orada.

  16. seyit 05/05/2014 #

    22 yaşındayım askerden geleli 8 ay oldu. İlk zamanlar zamanla düzelirim askerliğin verdiği ruh hali gibisinden kendimi kandırıyordum ama yanılmışım. Kurtulamıyorum bu deli saçma düşüncelerden uykularım hep yarım yarım kesik yemek yiyemiyorum. Arkadaşlarıma kendimi anlatmaya çekiniyorum ölmek hep sürekli aklımda aslında çoktan yapardım da geride bırakacağım insanlardan sadece annemi düşündüğüm için yapmadım. Sürekli kendimi suçlu hissediyorum her şey yolunda ama hep karamsarım güzel bit işim var onu da kaybetmekten korkuyorum. Biliyorum yalnız değilim ama içinizde en berbat durumda dibe vurmuş olan benim buna eminim.

  17. tuba 07/05/2014 #

    Allah’ın selamı bereketi üzerimize olsun. Bende bu günlerde kendimi yorgun mutsuz hissediyor ve acaba depresyonda mıyım diye düşünüyordum. Bu hastalığı n belirtileri nedir bir araştırayım diye girdiğim bu sayfada sizlerin sıkıntılarını okuyunca benim hiç ama hiç bir rahatsızlığım yokmuş. Yukarıda Süreyya kardeşimizin dediği gibi kalpler nacak Allahı anmakla bulur. Bizler bu ayeti kulak ardı ettiğimiz için kalplerimiz kararıyor ve işlediğimiz günahlarda eklenince ruh halimizin bozulması bizi depresyon a sürüklüyor. Tabi ki doktora gidelim ama asıl şifa bizim kalbimizde onu da bilelim. Allah’ın sana bana gönderdiği mektubunu Kuranı merak edip bir okuyalım mutlaka kendimizle alakalı bir ayetle karşılaşırız. Birde size akra fm dinlemenizi tavsiye ediyorum içinizi dinlendiren bir radyo. Arabesk takılıyorsanız ilk zamanlar sizi biraz sıka bilir ama zamanla alışırsınız. Dinlerken öğrenebilir ve dinlenebilirsiniz. Herkese mutlu sağlıklı muhabbeti bir ömür diliyorum. Rabbim hepimizin şifasını versin inşallah.

  18. Sıkıntılı 09/05/2014 #

    Merhaba arkadaşlar bende de aynı sorun var, bana karşı yapılan en ufak şeyi bile kafama takıyorum (en az 2 gün) hiçbir şeyden zevk almıyorum kendi hakkımı savunamıyorum korkuyorum. Sanki bu dünyada fazla gibiymişim gibi hissediyorum. Her şey anlamsız gibi geliyor ölüm sanki en güzeli ama arkada kalanları düşündükçe ölümü bile kabul edemiyorum. Kendime güven koskoca 0 en çok yapmayı sevdiğim şey uyumak çünkü uyuyunca uzaklaşıyorsun. Sürekli unutkanlık var ve karar veremiyorum. Çok gülüp hiç kimsenin halimin nasıl olduğunu bilmesini istemiyorum. Kalabalık ortamlarda çok gülümsüyorum ama yalnız kalınca hep yalnız olduğumu hissediyorum. Güzel Dünya bana zehir oldu. Allah kimseyi bu dertle sınamasın.

  19. ömer 11/05/2014 #

    Ben 17 yaşındayım yukarıdaki belirtilerin çoğu var. Yalnız kalmak istiyorum odamda sabahtan akşama kadar oturmak dışarı çıkmamak kendi halimde takılmak yani ailem kızıyor ev kuşu oldun iyice diyorlar :)) arkadaşlarım çağırıyor gitmiyorum bir halsizlik var anlatamam bazen kendimi fazlalık gibi hissediyorum bazen keşke ölsem diyorum. Sigara alkol hiç kullanmadım bu yaşıma kadar. Allah hepimizin şifasını versin.

    • neva-.- 26/06/2014 #

      Kardeşimin adaşısın kardeşimde depresyondaydı bende, biz birbirimize yardımcı olduk, mümkün olduğunca yalnız kalmamaya çalış biraz zorla kendini, yalnız kaldıkça kendinize zarar vermekten başka bir şey yapmıyorsunuz :(

  20. zehra 12/05/2014 #

    Ben 19 yaşındayım ve yaklaşık olarak 3 aydır depresyon belirtileri var. Hiç ama hiç bir şeyden zevk almıyorum iştahsızlık uyuyamama her turlu sorunu yaşıyorum. Uykusuzluktan gözlerim kan çanağına döndü. Kendimi çok çirkin ilgisiz değersiz yorgun önemsiz berbat hissediyorum sürekli ölümü düşünüyorum ve gün içinde kendimi o kadar yorgun hissediyorum ki başımı yerden kaldıramıyorum. Sanki boşluktayım. Eskiden hayat dolu neşeli bir insandım ama simdi tam aksi yasama sevinci kalmamış yaşına rağmen her şeyden bıkmış bir insan oldum. Allah yardımcımız olsun yoksa isimiz kötü :(

  21. fatma 13/05/2014 #

    Arkadaşlar bende siz gibiyim. Hiç bir şey beni mutlu etmiyor. Nişanlıyım nişanlım artık bana tahammül edemiyor. Çok kıskancım. Doktorum ağır bir depresyon geçirdiğimi söyledi. Sürekli ağlıyorum. Nişanlımda beni terk edecek yakında artık tahammülü kalmadı ben onu mutlu edemiyorum.

  22. dilan 15/05/2014 #

    Kimseyle ama hiç kimseyle konuşmak istemiyorum yalnız kalmak istiyorum severek nişanlandım birbirimizi halen çok seviyoruz ama uzun zamandır sürekli kavga ediyoruz. Dışarı çıkmak istemiyorum üniversite öğrencisiyim okula da gitmek istemiyorum uzun zamandır. Ailemle de görüşmek istemiyorum konuştukça tartışıyorum. Ölümden korkuyorum yaşamak istiyorum yaşamaktan da korkuyorum. Hayal kurmaktan sonra onlardan vazgeçmek zorunda kalmaktan bıktımm artık. Sanki hiç mutlu olamayacak gibi hissediyorum hep böyle gidecek gibi.

  23. Erva 22/05/2014 #

    Yaşamak istemiyorum ama ölmekte istemiyorum hiçbir şey ve hiç kimseyi istemiyorum.

  24. ezgi 23/05/2014 #

    Arkadaşlar bu yasadığınız sorunların hepsini annemde yasa misti 7 ay boyanca hiç telaş yapmayın korkmayın inanın zamanla geçiyor sadece o süreci atlatana kadar sık sık sevdiğiniz şeyleri yapın arkadaş ortamında durun kafa dağıtın. Mesela internete okey oyna siteleri var oraya takılın 1 ay içinde geçmezse gelin bana ne diyorsanız durun Allah askına arkadaşlar depresyonda ne ya bole tıbbi terimler koyup kafa karıştırıyorlar alt tarafı bir donem can sıkıntısı yaşıyorsunuz oda herkeste olur herkes ömründe bir kez sizin yaşadığınızı yasar yasamayanlarda çok vurdum duymaz insanlar tınlamadıkları için depresyonda olduklarının farkına varmadan bir bakıyorlar içlerindeki sıkıntı geçmiş gitmiş ama siz takıyorsunuz diye böyle oluyor dediğim gibi aman boş verin bir sure sonra geçecek :)

  25. ezgi 23/05/2014 #

    Ha bide sürekli Allah in adlarını zikredin en önemli etken bu allama sığının çok şükür kanser veya benzeri ağır hasta değilsiniz şükredin her şey sizin elinizde arkadaşlar.

  26. betül 30/05/2014 #

    Bende de oluyordu umutlarınızı tüketmeyin namaz kılın.

  27. damla 30/05/2014 #

    Ben bu durumlardan rabbime şükür ederek dualarla kurtuluyorum. Psikiyatri desteği alıyorum atak bile yaşıyorum. Hayatta hepimizin bir hikayesi var. Ama her şey bizim için evliliğim bitmek üzere engelli evladım var öğretmenim ama yavrumu kimseye güvenemiyorum vs vs zor çok zor ama şükür rabbime dualarla rahatlıyorum günlük aktivelere ağırlık vermeye başladım. Alışkanlıklarımı değiştirmeye başladım onlarında yardımı var rabbim hepimizin yardımcısı olsun.

  28. bayram fındık 03/06/2014 #

    Ben 23 yaşındayım. Panik atak rahatsızlığı yaşamaktayım. 4 aydır yaşıyorum bu rahatsızlığı ve sonrasında ”depresyon” çıktı şimdide bende. Çok zor günler yaşadım ve halen yaşıyorum. Sürekli geçmişim aklıma geliyor kötü şeyler geçmişte yaşadığım kötü şeyler aklıma geldikçe çıldıracak kadar deliriyorum. Herkes iyi kötü bir şeyler yaşıyor hayatta. Her ne olursa olsun her şeyin tedavisi var. Siz üstünüze düşeni yapın. Mücadeleyi asla bırakmayın. Ben asla bırakmayacağım. Ne mücadeleyi nede kendimi. O istediği şeyi yapsın ben sadece yaşantıma bakacağım. Dua edin namaz kılın. Tedavisini de görün. Geçer gider insanoğlu istedikten sonra her şeyi yeter. Ne rahatsızlığı olursa olsun hepsini yener… Yeryüzünde insanoğlundan güçlü bir varlık yoktur. İnanın arkadaşlar inanmak zorundayız. Beterin beteri var.

    Bende üzülüyorum sıkılıyorum bunalıyorum. Çok zorlanıyorum bazen yaşamak istemiyorum her şeyden bıkıyorum yoruluyorum her şeyden herkesten tiksiniyorum. Ama her şeyin bir çaresi vardır unutmayın. İnanın ve kendinize güvenin tedavi şart arkadaşlar şart. Ben kendime inanıyorum ve kendime güveniyorum bu rahatsızlıkların da hepsini yeneceğime inanıyorum ve her ne olursa olsun kendimi bırakmaya da niyetim yok. Bırakmayacağımda kendimi. Allah hepinize sabır versin Dua edin tövbe edin arkadaşlar. Benim vidanım çok rahat çünkü elimden geleni yapıyorum her insanın psikolojik sorunları olabilir.

  29. depresyon 04/06/2014 #

    Sebepsiz yere gülen bir insanım ve hayattan zevk almayı bırakalı çok oldu sigaraya başladım ve günlerce uyuyabilirim insanlarla iletişimim hiç iyi değil içime çok kapanığım, yaş 16.

  30. depresyon styla 04/06/2014 #

    Okulla olan ilişkim iyi bir öğrenci olmama rağmen şu aralar çok berbat ve gülerek konuşurken birden ağlayabiliyorum ve kimseye anlatamıyorum derdimi.

  31. murat 11/06/2014 #

    Ben liseye geçtiğim zaman hayatı tanımaya başladım. En başta tek sorunuz kız derdiydi fakat zamanla ailemle aram açıldı haftalarca eve gelmedim. Sigaraya ve alkole başladım lise 2 ye geçtikten sonra kendime çok yakın gördüğüm arkadaşım arkamdan vurdu ve karakolluk oldum. Daha sonra sevdiğim kızla ilişkisi olan biri vardı fakat onunla çok samimileştik aramız çok iyi oldu. hatta hayatta tek güvendiğim insandı ama tam 2 ay önce intihar etti ve intihar etmeden önce beni aradı ama ben telefona cevap veremedim kurtaramadım kardeşimi. Şimdi bu hayata dair hiçbir şey yapmak istemiyorum, uyuyamıyorum bile şuanda dahi saat 04.20. Aylardır çok kötüyüm.

  32. Ece 11/06/2014 #

    15 yaşındayım ve kendimi çok yalnız hissediyorum, kimsenin beni sevmediğini, kimse olmadığını düşünüyorum. Evden çıkmak ya da arkadaşlarımla konuşmak istemiyorum. Aylardır doğru düzgün güldüğümü bile hatırlamıyorum. Yüzüm hep asık ve derdimi anlatacağım kimsem yok. Neden böyle bilmiyorum, depresyonda mıyım? Yaşımın çok erken olduğunu düşünüyorum ama yukarıdakilerin neredeyse hepsi bende var, ergenlik yüzünden mi? Lütfen yardım edin, ne yapacağımı bilemiyorum. Eskiden çok sosyal, mutlu, başarılı ve geniş bir çevrem vardı. Sanki eski halimden eser yok. Çok üzgünüm. Ne yapmam gerekiyor, doktora gitmek de istemiyorum. Lütfen yardımcı olun. Kimsem kalmadı neredeyse ve günde 12-13 saat uyuduğum zamanlar oluyor. Dikkatim hep dağınık, asla odaklanamıyorum, aniden mutlu veya aniden mutsuz olabiliyorum. Ne yapmalıyım?

    • neva 26/06/2014 #

      En sevdiğin şeyi yapmaya çalış biraz zorla kendini mesela temiz havada yürü resim çiz yeteneğim yok ne çizeceğimi bilmiyorum mu diyorsun içinden ne geliyorsa dök kağıda birde Allahı bolca zikret daha çok küçüksün biraz zorla kendini deniz manzara resimlerine falan bak için açılır bide depresyonu yalnız aşmaya çalışma yardım al.

  33. Abuzittin 11/06/2014 #

    Keşke yazarla ilgili bilgi koysaydınız yazarı şudur, buralardan derlemiştir gibi. Sağlıkla ilgili site olduğu için yazarla ilgili bilgi olmayınca puan kırmak zorundayım. Kusuruma bakmayın :(

    • admin 12/06/2014 #

      Merhaba, sitede yer alan her yazının sonunda “kaynaklar” bölümünde yazının derlendiği kaynakları bağlantılarıyla birlikte bulabilirsiniz.

  34. selin 13/06/2014 #

    Ben 14 yaşındayım ve aile sorunlarım çok kendimi önemsiz hissediyorum ve bu doğru kimse beni önemsemiyor. Çok utangaç biriyim bir şey söylemek için ağzımı açsam o kelimeler ağzımın içinde yuvarlanıp giderken ben bir cümle dahi söyleyemiyorum bu yüzdende herkes beni sessiz bilip üzerime geliyorlar, uğraşıyorlar hep ezik kalıyorum. Onlar her cümle söylediklerinde daha da ezik duruma düşüyorum. içime kapanık agresif olup en yakınlarıma bağırıyorum en ufak şeyde bilene, onları üzünce bende üzülüyorum ve ağlıyorum.

    Genellikle sinirlendiğimde ağlarım ben sinirden güldüğümde oluyor çok garip bir durum. Bu aralarda çok agresifim ve ablam benimle çok uğraşıyor. Bu olay şaka ile başlarken birden kavgaya dönüşüyor ve bende sinirleniyorum o anda konuşmak istesem ağzımdan sadece yüksek sesle bağıraraktan konuşmalar çıkıyor. Ben ne yapmalıyım hiç bilmiyorum Allaha nerdeyse her gün öleyim diye dua edip sonra tövbe ediyorum ve neredeyse her gün bu sorunları aklıma getirip ağlıyorum güçsüzüm güçlü olamıyorum bunu birine anlatsam önemsiz ve ufak bir olay olup ergenliğe bağlayacağı için kimseye anlatmıyorum sizce ne yapmalıyım bana yardım edin lütfen?

    • aylin 26/06/2014 #

      Bunu asla ergenlik ya da önemsiz olarak algılama. Ergenliğin de etkisi mutlaka vardır üzerinde ama asıl seni üzen içinden geçenleri o anda söyleyememek. Bir gün bütün cesaretini topla ve artık güçlü olduğunu kendini ezdirmeyeceğini belirt. Asla kendini ezdirme. Kimse senden güçlü ya da güçsüz değil. Kendine güven kendini korumayı öğren. Bu arada kendini güçlü hissetmek için metal müzik dinleyebilirsin işe yarıyor mesela manowar die for metal gayet güzel. Umarım hayatında her şey yoluna girer.

  35. Emre 21/06/2014 #

    Ben 17 yaşındayım ve unutkanlık, bir şey anlamama, hayattan zevk almama, konsantrasyon eksikliği, eskiden başarılı birisiydim eskisi gibi olamama hissi var içimde, sanki bir boşluktayım lütfen yardımcı olun.

    • neva 26/06/2014 #

      Boşluk hissi inan çok kötü bir his depresyondayken sana yardımcı olacak kimsen yoksa tek başına aşman inan çok zor. Beni kimse anlamıyor diye bir yanlışa düşme, kardeşim dediğin bir insan, sevgilin, ailen, yok mu? Unutma kimse yalnız değil Allah var bol bol Allahı zikret bende depresyondaydım, bana yardımcı olacak çok insan vardı ama ben o kadar içime kapandım ki kimse yardım edemez oldu. Tek başıma resim çizerek ve dua ederek aştım, , lütfen tek başına aşmaya çalışmayın çok yara alırsınız.

  36. eliffff 23/06/2014 #

    Arkadaşlar burada yazdığınız tüm sıkıntıları bende yaşamıştım kendi halinize bırakmayın öncelikle kesinlikle doktor önerisiyle bir antidepresan alın. Zaten o işinizi kolaylaştırır onun dışında sevdiğiniz müzikleri sevdiğiniz filmleri izleyin. Başkalarına derdinizi anlatın sizi anlayacak birilerine ama size kim iyi geliyorsa onunla zaman geçirin. Yemek yapın zamanınız geçer pasta falan yapın bir arkadaşında yazdığı gibi okey sayfası var orda birileriyle hem konuşup hem okey oynamak kafa dağıtıyor cidden zaman çok güzel geçiyor orda. Namaza başlayın allaha sığının bol bol dua edin. Zaten sonrası düğüm gibi çözülüyor hop bir baktınız depresyondan çıkmışsınız. Emin olun herkes depresyona giriyor bu bir dönem sadece kimisi kolay atlatıyor kimisi böyle kafasına çok takıyor biraz geç atlatıyor.

    Ama eninde sonunda atlatıyor emin olun böyle düşüncelere dalarken kafanızda soru işareti varken eğer sizde benim gibi acaba delirir miyim diye soruyorsanız kendinize şunu şöyleyim böle saçma bir şey asla olmaz bir kere kafamızda böyle sorular varken düşünebiliyorsak daha çok sevinin kendinizden emin olun delirme falanda olmaz öyle düşüncelerinizle olacaksınız sadece korkmayın: D. Spora yazılın ehliyete yazılın saz kursuna yazılın İngilizce kursuna yazılın yani hoşunuza giden bir şeyinde kursuna yazılın. Emin olun birebir gelecek size kendinizi çok daha iyi hissedeceksiniz. Bir de şu yaşı 14-18 olan arkadaşlarım korkmayın sız depresyonda falan değilsiniz sadece ruhen bir çöküntüdesiniz o en basiti geçer geçer merak etmeyin gençsiniz daha yahu :)

    • Anomim 29/08/2014 #

      Yazdıklarına göre senin durumun ağır değilmiş herhalde ama şunu bil ki, bizim sorunlarımız ergenlikten kaynaklı değil. İyi ki atlatmışsın sen. Senin dediğin gibi geçmiyor bence.

  37. aylin 26/06/2014 #

    Ben 16 yaşındayım. Hayatımda her şey yolunda. Tek sorunum kendime fazla sorumluluk yüklemek. Bunun sonucu da depresyon ve sınav heyecanı olarak baş gösterdi. Tavsiyem doktora gitmekten çekinmeyin önemli olan iyi bir doktor. Benim aldığım ilacın bir yan etkisi yok ve beni rahatlatıyor. Ben doktorumu sevdim ve o beni bir psikoloğa yönlendirdi. Kesinlikle bir psikologla görüşmenizi tavsiye ederim insanı gerçekten çok rahatlatıyor. Bizlerin tek eksiği yanlış düşünceleri beynimizde kabullenmiş olmamız ve tüm enerjimizi de bu yanlış düşüncelere harcıyoruz. Dertlerimizden kurtulmak için yanlış düşüncelerden ve bizi yanlışa düşüren şeylerden kurtulmamız gerek. Hayat karanlık gözükebilir ama asla umudunuzu kaybetmeyin çünkü her şey hayata nereden baktığınızla ilgili. Bence hayat şu anda çok güzel. Bu arada insanlarla iletişim kurmaktan asla çekinmeyin sorunlarınızı paylaşın kendinizi insanlara kapatmayın. Depresyon ayıp bir şey değil. Umarım hepimiz bu sorunu aşarız.

  38. birisi 28/06/2014 #

    Beni ergenliktir diye geçiştirdiler ve bende depresyonun bütün belirtileri var. Bazen elime keskin bir şey geçirdiğimde tek arkadaşım onlar diye düşünüyorum. Yalnızım mutsuzum tek arkadaşlarım kitaplar müzik diziler ve telefonum. İçime atmaktan yoruldum. İnsanlar sinirlerini herkesten çıkarabilir ama ben yapamam. Ben insanları kırmamak için kendime zarar verdim/veriyorum. Yoruldum. Evet, daha 15 yaşındayım. Ama fazla yorgunum, fazla yorgunum.

  39. ece 30/06/2014 #

    Ben de depresyonda olduğumu düşünüyorum. Çok mutsuzum çok uzun bir süredir. Hiçbir şey beni mutlu etmiyor. Çok yalnızım. Sürekli ağlıyorum. Bazen hiç doğmamış olmayı diliyorum. Korkağın tekiyim. Özgüvenim yok, insanlar ne der diye yaşıyorum hep. Annemle sorunlarım var. Sürekli kavga ediyoruz. Odamdan dışarı çıkmıyorum. Eskiden kitap okumayı çok severdim ama şimdi okurken zevk alamıyorum. Sürekli öfkemi içime atıyorum. Annemle bir şeyler paylaşamıyorum. Hep haksız olan benim. Hayat çok sıkıcı. Çok ters bir insan oldum. Herkesi kendimden uzaklaştırıyorum. Kimse beni dinlemiyor. Kimse bana değer vermiyor.

  40. onur 30/06/2014 #

    Canlar şimdi iyice dinleyin bu yaşadığınız durumu dolu dolu a dan z ye yaşayanlardan biriyim ben ve bu adını dahi koyamadığınız ölümden de beter olan hadiseyi uzun bir müddet araştırdım, perdenin arkasında gizlenen ve ilk insan adem babamızdan bu yana Yüce Allaha insanların dünyasını ve ahiretini yakmak için yemin etmiş olan şeytan çıktı evet zelzele kelimesinde nasıl tekrar varsa , vesvese kelimesinde de bir tekrar var. Yani bu sizdeki hal bizzat sinsi şeytanın vesvesesidir, sürekli insanoğlunun kalbine ümitsizlik ekleyerek, Allahtan ümidinizi kesmenizi ve en büyük günahlardan olan intiharı tercih etmenizi istiyor. Evet, canlar olayın iç yüzü emin olun budur, sizin ebedi kalacağınız ahiret biletinizi yakmaya çalışıyor, kendisiyle birlikte ne kadar iman eden varsa ateşe sürüklemek maksadı. Şimdi diyeceksiniz ki ben ne günah işledim de böyle bir kara bulut başıma çöktü sakın öyle düşünmeyin. Her şer de bir hayır vardır derler ya emin olun bu şerrin ardında görebilene tertemiz uçsuz bucaksız bir hayır var. Şimdi gelelim tedavisine Allah bu vesvese dediğimiz sıkıntıyı şeytanın eline vermiş beşerin başına vuruyor neden derseniz Allah merhametlilerin en merhametlisidir maksadı kullarını üzmek değil sadece uyanmalarını sağlamak, yani bize ansızın çöken bu hastalık teşvik kamçısıdır. Biraz daha açarsak konuyu hayata ne için geldiğine dair araştırma yap diyor bize Yüce Allah. Bak ebedi bir cennet hazırladım size orda ne hastalık var nede huzursuzluk gafletten uyanın diyor Rabbimiz. Dünyanın geçici süsüne aldanmayın diyor, sizi nasıl sevdiğimi bilseniz Aşk tan kalpleriniz parçalanır diyen bir Yaratıcının kullarıyız biz, lütfen herkes kendine çeki düzen versin zamanla geçer yazmış bir çok arkadaşım bir defa olsun şu zaman kelimesini tersten okuyup da edeple uygulasak. Bana bunları yazdırıp sizin de okumanızı sağlayan Mevlaya hamdolsun. Bu yaşamış olduğumuz sıkıntıda inşallah geçmişte işlemiş olduğumuz günahlarımıza kefarettir. Öyle değil mi nede güzel demiş Hz.Mevlana – Kilime vuranın maksadı kilimi dövmek değil tozunu almaktır Allah ta kullarına sıkıntı vererek tozunu kirini alır. Haydi bakalım şimdi sıcak suyun altında bir duş alıp ölü toprağını üzerimizden atalım ve yeni güne Bismillah diyelim :) yazar: Sinan yağmurun kitapları da şekil almanızı kolaylaştırır. Emanetleri kaybolmayan Allaha emanet olun selametle.

    • betül 20/07/2014 #

      Allah razı olsun çok teşekkürler içimi açtınız.

  41. asya 01/07/2014 #

    Arkadaşlar üç kez majör depresyon geçirmiş biri olarak yazdıklarımı okumanızı istiyorum. Doktorum bu hastalığın tanımı için ruh kanseri diyor. Geçiyormuş evet ama tekrar ediyor bunu biliyorum birini kaybettiğinde ayrılıkta hastalıkta açıkçası her şey bir sebep oluyor. Yasadığım günlerin tarifini yapamadım hiçbir zaman. Ben o dönemde sadece sustum gözlerime siyah bir örtü kapattım sabaha karsı uyanıp sallanan sandalyemde saatlerce nasıl ölebilirim diye duşundum. Geçmeyecek başaramayacağım dedim ama her defasında farkında olmadan tekrar güldüm tekrar mutlu olabildim yedim içtim gezdim yani geçti. Doktorumun yardımıyla ilaç bana fayda etmiyor demeyin çünkü ediyor. Yazdıklarınızı ağlayarak okudum boğazım düğümlendi çünkü bunları ancak yasayan bilir. Doktorum bana değersiz değilsin aksine daha derin ve özelsin dedi çünkü duygularını içten ve yoğun yaşıyorsun hassassın dedi. evet öyleyiz biz daha duygulu daha özeliz bunu bilin çaresi var arkadaşlar dönem dönem yaşayacağız bunu ama geçecek bunu farkında olmayan birçok insan yaşıyor biz farkında olanlardanız kesinlikle destek alin. Allah yardımcımız olsun. Hayat her şeye rağmen yasamaya değer nasıl olsa bir gün her canlı gibi bizde gözlerimizi kapatacağız bu hayata umudunuzu yitirmeyin emin olun içinizde bu durumu en ağır atlatan benim ve ben hala ayaktayım.

  42. mehmet 03/07/2014 #

    6 – 7 aydır neler yaşıyorum anlatamam ölüm hep arkamda. Korku ağrı sıkıntı kasılma. Normalde böyle değildim hep gülen ağlamak nedir pek bilmeyen ama bu ara öyle değilim içim dişim sanki organlarım benle dalga geçiyor. Hayat bos değil arada toparlıyorum kendimi ama ailemden falan soğudum bazen tam bitti düzeldim diyorum sonra pat bir daha başa dönüyor her şey. Sıkıcı ama düzeleceğimi hissediyorum. Allaha yakın olmaya yaptığım kötülüklerden arınmaya çalışıyorum.

  43. Mentalist 10/07/2014 #

    20 yaşındayım iyi bir üniversitede iyi bir bölüm okuyorum. Ancak 2 ay önce yaşadığım sorunlar nedeniyle etrafımda hiç arkadaşım kalmadı ve yalnızım. Okulu aksatıp derslerime önem vermedim. Herkese yalan söyledim. Ailem ve erkek arkadaşımdan başka kimsem yok. Babamı kaybedeli 5 sene oldu. Her gün onları da kaybedecekmiş gibi bir hisse kapılıyorum. Gelecek için endişeleniyorum. Evden dışarı sadece erkek arkadaşımla buluşmak için çıkıyorum. Hayat boş ve anlamsız geliyor.

  44. hatice 13/07/2014 #

    Ben babamın işi dolayısıyla memleketimi bırakıp başka bir şehre gitmek zorunda kaldım. Ben bu şehre geldiğimde her şeyi arkamda bırakmak zorunda kaldım. Arkadaşlarım, akrabalarım, evim, doğduğum topraklar, anılarım, sevdiğim hepsi köyümde kaldı. Sırf ailemin hayatını mutluluğunu mahvetmemek için kendi hayatımdan vazgeçtim ve sustum. Ben burada yaşamak istemiyorum ben köyüme geri dönmek istiyorum. Sevdiğime kavuşmak istiyorum, ben geçmişimi istiyorum ve o kadar çok bunaldım ki artık nefes bile alamıyorum.

  45. ilyas 15/07/2014 #

    Zamanımın çoğunu hatta bazen 24 saatini paylaştığım bir kadınla 1 haftadır görüşemiyorum deli gibi görmek ve aramak istiyorum ama zorlanıyorum. Günün 18 saati aklımdan çıkmıyor bu duygu cinsellik amaçlı bir istem değil tamamen duygusal. Evliyim bu ilişki beni çok yoruyor sandığınız gibi bir ilişki değil aşığım ve onsuz olmuyor artık çok zorlanıyorum. Acaba depresyon mu öyleyse hangi yolu izlemeliyim? Teşekkürler.

  46. esra 20/07/2014 #

    Ben 19 yaşındayım benim sorunun annem ve babam kendimi bildim bileli onların kavgaların arasında kaldım ağlamalar küfürler bağırışlar huzurum hiç olmadı kendime güvenim hiç olmadı kendimi ve yaşamayı değersiz görüyorum kendimi küçük görüyorum sınavlarda sürekli başarısız oluyorum sağlığımda bozuldu ölmeyi çok istedim bunlara bir cevabınız var mı?

    • Nick yok 23/07/2014 #

      İnadına yaşayacaksın. Senin yaşadıklarını bende yaşıyorum şuan. Zaten bunlar pes edip etmeyeceğimizi görmek için. Bu yüzden sakın kendine zarar verme. Değersiz falanda değilsin. Etrafta o kadar avanak, boş boş gezinen insan var ki senin değerine fark edecek kapasitede değiller. Kendini sevmeye çalış, kendine bir amaç bul ve bunun için, bunu elde etmek için mücadele et. Eminim iyi bir sonuç alacaksın. Unutma intihar da çözüm değildir. Bunun bin katını yaşamak demektir.

  47. elif 21/07/2014 #

    Ben 22 yaşındayım üniversite okuyordum sonra biri çıktı karşıma onu çok aşırı sevmemiştim ama istemeden de olsa kavgalı ve huzursuz ilişkiye dev ettim aslında ayrılmak istiyordum ama bir turlu ayrılamadım ve o lanet gün basiretim bağlandı ve ona kaçtım. Ailem eğitime bu kadar önem verirken ben okulu bırakıp serseri diyebileceğimiz lise mezunu birine kaçtım ve evlendim. Tabi ki çok pişman oldum evlilik hayatım da hep kavgayla geçti çünkü onu istemiyordum ve pişmandım. 1,5 sene içinde birçok kez ailemin evine döndüm ayrıl barış ayrıl barış derken en sonunda tamamen boşandık 2 ay oldu. Şuan issizim ailem kpssye girmemi istiyor ders çalışmaya çalışıyorum ama hep geçmişim aklıma geliyor keşke böyle olmasaydı evlenmeseydim okula devam etseydim diye. Arada da diyorum acaba boşanmayla hata mı ettim bu yaşta dul kaldım diye sürekli düşünüyorum. Çok mutsuzum, geleceğim konusunda çok kaygılıyım ne yapacağımı bilmiyorum kendimi çok değersiz hissediyorum sürekli ağlamak istiyorum. Ve sabah 9 10 a kadar uyuyamıyorum gündüz uyuyup geceleri uyumuyorum hayatım terse döndü. Depresyonun tüm belirtileri bende var. Artık bu hayatı yaşamak istemiyorum çok bunaldım. Hiç kimsem yok aileden başka onlara karşı da suçluluk duygusu var içimde ve bu benim içimi kemiriyor. Kendimi 50 yaşımda gibi hissediyorum. Ne olur yardım edin bıktım bu hayattan : (

    • mehmet 19/08/2014 #

      Allah yardımcın olsun yeni biriyle tanış kpss yide unut sıradan bir is bul çalış.

  48. Umutsuz 23/07/2014 #

    Ben 14 yaşındayım. Sorunlarım ben daha 12 yaşımdayken babam evlenince başladı. Annemle şehir dışına taşındık. Arkadaşlarımı, anneannemi bırakıp gitmek çok ağır geldi. Yazım fena geçmedi ama okula başladığımda ben, ben değil de bir başkasıydım sanki. İçine kapanık, utangaç biri oldum. Bunu kullanıp benimle alay edenler oldu. Hem de sürüsüyle. Kendine zarar vermeye başladım, pes edip okulu 3 ay erken bıraktım. Zar zor rapor alıyordum. Öğretmenlerim bile durumuna acımaya başlamıştı. Psikoloğa da gittim ama inanın bildikleri bizden fazlasını söylemiyorlar. Orda boş boş oturmaktan başka bir şey yapmadım. Sonra yeni okuluna geldiğimde kendimi iyi olmak için çok zorladım. Sınıf arkadaşlarımla geçiniyordum ama ne var ki bu seferde servisteki kişiler başladı. Bazen takmamaya çalıştım, taktım kulaklığımı şarkı dinledim. Ama bazen o kadar zor şeyler yaşıyordum ki üstüne servise binesim gelmiyordu ve 15-20 dakika eve yürüyordum. Okul değiştirmemde azda olsa avantajım oldu ama. 2 yeni arkadaş edindim. Şimdi hala görüşüyorum bir tanesiyle. Onunda sorunları var benim gibi. Birbirimize destek oluyoruz. Şimdi korkum lise için. Bazen kendime güvenim geliyor ve bir sürü arkadaş edineceğimi düşünüyorum. Fakat bu güvenimin yükseldiği zamanlar çok kısıtlı. Kendimi yeniliklere açmaya çalışıyorum olmuyor. Kendime inancım yok. Yaşamdan zevk alamıyorum. Hiçbir şey yokken ağlıyorum. Bu böyle devam edemez. Değişeceğime inanıyorum en azından ama bunu nasıl başarabileceğini bilmiyorum. Bana bir yol gösterin lütfen.

  49. anonim 26/07/2014 #

    Ne desem bilmiyorum. İnanılmaz kotu günler geçiriyorum. Hislerim kuvvetlidir hiçbir zaman düzelmeyecekmiş gibi. Hayat öyle çok yoruyor ki. Benim kadar şanssız bi insan var mıdır acaba bu dünyada? Bu 2.senem uni sınavına yine girdim. İyi bir puan almama rağmen tercih hatası yüzünden yerleşemedim. O kadar çok hayal kurdum ki öyle güzel hayaller. Onların olmayacağını bilmek çok acı veriyor. Zaten insan hayalleri yıkıldığında ölürmüş. Kendimi değersiz hissediyorum. Ailem olmasaydı destekleri olmasaydı napardım bilmiyorum ama bu bana yetmiyor. Çünkü hayallerim yok oldu. Bu senenin iğrenç olacağı belliydi aslında. Sevdiğim kişi tarafından yılbaşı gecesi terk edildim. Sonra hayatım gittikçe kötüleşti. Ölmeyi düşündüm. Çok fazla düşündüm. İnançsızlığı seçtim sonra mantıksız geldi vazgeçtim. O kadar dua ettim diledim hiçbiri yine olmadı. Yine basa döndüm. Yine hiçbir şeye inancım kalmadı. Yine hayallerim yıkıldı. Yine mutsuzum.

  50. ceyda 02/08/2014 #

    16 yaşındayım sürekli içimden ağlamak geliyor, içim sıkılıyor ve kendimi güzel bulamıyorum, aşırı kararsızlık yaşıyorum, okula gitmek istemiyorum, arkadaşlarımla fazla konuşmak istemiyorum, sürekli müzik dinleyip ağlıyorum, biç bir şey beni kolay kolay mutlu etmiyor, sürekli sinirliyim herkese bağırıyorum, artık şaka kaldıramıyorum, aşırı sinirlendiğimde ölmek istiyorum, çok halsizim sürekli uyumak geliyor içimden bana ne oluyor cevaplar mısınız?

  51. damla 05/08/2014 #

    Ben eski sevgilimle ayrıldıktan sonra bu yukarıdaki belirtiler yavaş yavaş başladı sonra onun üstüne terkedildim ve tekrar aldatıldım bunlar beni çok etkiledi yeni tanıştığım insanlardan korktum kimseye de güvenim kalmadı kendimi çok yalnız ve mutsuz hissediyorum her zaman ağlıyorum daha önce gittiğim uzman oldu kendime geldim sandım ama tekrar aldatılınca geriye dönemedim.

  52. murat 16/08/2014 #

    Merhaba herkese okudum yazılanları vay be dedim 34 yasındayım her gün ölüp diriliyorum yaşayan bir ölüyüm derken burada 14 yasındaki çocukların bile durumunu okuyunca şok oldum yalnız değilmişim. Bizler hepimiz inançlı insanlarız ya merak ediyorum yüce Allah bizim bu üzüntümüzle ne maksadı var. Çok merak ediyorum rabbin nasıl bir sevgi anlayışı var, şimdi burada bana tövbe de diyenler olacak, kusura bakmayın rab Allahın semi ve basir olduğunu içimden geçenleri alım bilgisiyle bildiğini çok iyi biliyorum ve başkaları gibi ikiyüzlü münafık değilim.

    • bülent 04/09/2014 #

      İnancın yerinde ama bilgi eksikliğin var. Rabbin bir sünneti var yani sistemi alem bir sisteme göre yaratıldı ayette diyor ki biz sizin kaderinizi sizin çalışmanıza bağladık yani sizin eyleme döktüğünüz niyetlerinize bağladık bu nedir bu sizin günlük hayatta uyguladığınız her hareketin otomatik sonucunu yaşıyorsunuz demektir. Bu nedenle yaptığınız her yanlışın veya doğrunun getirisini mutlaka yaşarsınız sistem gereği bunun sevgiyle veya rabbin nefretiyle ilgisi yok ateş yakar su ıslatır bu allahın sisteme koyduğu bir kanundur yani sünnetullahtır. Sen denizi ne kadar seversen sev yüzmeyi öğrenmezsen deniz seni boğar. Sadece doğru yaşamayı öğrenirsek ve bunu hayatımıza geçirirsek mutlak getirisi mutluluk olduğunu kesin görürüz unutmayın ki bir tohum bile belli bir zaman ister başak olabilmek için. Allah senin ne düşündüğünü bilir ama karışmaz imtihan sırrınca ama bu kulunu sevmediği anlamına gelmez sevmese zaten yaratmazdı. Söyleyecek çok söz var ama buraya sığmaz. Sevgiyle kalın.

  53. naciye 20/08/2014 #

    Ben bundan bir yıl önce falan evli bir erkekle ilişki yaşadım üstelik bende evli olduğum halde çok pişmanım vicdan azabı çekiyorum ve depresyona girdim ne yapıcam bilmiyorum.

  54. ulviye 24/08/2014 #

    Mahvoldum bittim bir aydır arkadaşlar her ne kadar dualarla ayakta kalmaya çalışsam da artık kendimi ise yaramaz biri hissediyorum evden dışarı çıkamıyorum allah hepimizin yardımcısı olsun geçmişten kalan acılar derin yaralar insani ne hale sokuyormuş çok geç anladım.

  55. Irmak 26/08/2014 #

    Aslına bakarsak ben sanırım 3 yıldır depresyondayım. 17 yaşında bir kız çocuğuyum. 14 yaşında erkek arkadaşım tarafından tecavüze uğradım hangi akla hizmet o yaşta erkek arkadaşım varsa benden 3 yaş büyüktü. Mahkemelik oldum hiçbir zaman da ailemden kaba kuvvet görmedim bu konuyla ilgili Allaha şükür. Ama keşke görseymişim. 2 ay bir babanın kızıyla konuşmaması annesinin kestirip attığı cevaplar inanın daha kötü. Fiziksel olarak ciddi bir düşüş yaşamadım ama psikolojik olarak çok yaşadım hep kaçtım onlardan aslında insanlardan hep kaçtım hala da kaçıyorum üzerimden atamadığım bir şey var tek sıkıntım bu değil. Sadece iyi olamamamın başlangıç sebebi bu durumdan nasıl kurtulurum bilmiyorum. Yıllardır bit odaya kapanmış bir şekildeyim. Yeri geldi aşırı kilo verdim yeri geldi aşırı kilo aldım. Kafama taktığım birçok şey üzüldüğüm bir konu olduğunda kusmaya başlıyorum. Zaman zaman sinir krizleri geçiriyorum geleceğimden korkuyorum. Hatalarım hiç çıkmıyor aklımdan işe yaramaz sadece öylesine ve boşu boşuna yaşayan biriymişim gibi hissediyorum kendimi. Kısacası yıllardır iyi değilim ve hiçbir zaman psikolojik destek almadım almayı da istemiyorum. Kendi kabuğuma sığınmış gibiyim kitap yazıyorum uğraş arıyorum sürekli bunları neden buraya yazdım inanın bunu da bilmiyorum. Nedensiz ağlayışlarım durduk yere gülme krizlerim ne bileyim bir garibim son yıllarda.

  56. hayel dunyam 26/08/2014 #

    Aslında bazen bende de mutsuzluk falan oluyor tembelleşme ne bileyim uyku bozukluğu. Daha önümde kocaman bir dünya var. Ya sevdiğim erkekle ilerde evlenirsem, ya üniversiteye girersem düşünüyorum da hayat çok güzel ben hiç bir zaman umudumu yitirmedim kurduğum hayaller beni hayata daha çok bağlıyor mutlu hayaller gerçekten de insanın 2 hayatı var biri yasadığın diğeri hayal ettiğin. Tavsiyem umudunuz olsun mutluluğa umut olmasa insan ölür.

  57. Burcu 27/08/2014 #

    Aşırı şekilde her şeye karşı agresif davranıyorum. Evdekilerle sürekli kavga ediyorum sevilmediğimin farkındayım evi terk etmek uzaklaşmak istiyorum uykum çok fazla düzensiz aşırı şekilde fazla uyuyorum her zaman halsizim ve fazla yiyiyorum ağlarken aniden kahkahalar etmeye başlıyorum ve nedenini bende bilmiyorum.

  58. Anonim 29/08/2014 #

    Yaklaşık 3 aydır depresyondayım sanırım yukarıdaki bütün belirtiler var (kronik depresyon). Nasıl anlatsam bilemiyorum. Sanki bütün herkes benim hakkımda konuşuyormuş gibi, sanki sürekli beni izliyorlarmış gibi, beni gördüklerinde yargılayacaklar gibi. Şu işe bakın ki arkadaşlarım sanki benden uzaklaşmış gibi, ailemde üvey evlatmışım gibi. Artık sokağımızdaki bakkala bile gidemez oldum, kendime ev hapsi verdim nedensizce. Sanki cezalandırılmışım gibi. Ama benim cezam farklı. Yaşamak. Son 3 ayımı kendi odamda kitap okuyarak geçirdim ve 76 adet kitap bitirdim. Geceleri oturdum karanlıktan korktuğum halde , aç olduğun halde kimseyi görmek istemediğimi için aç kaldım, sürekli kavga ettim annem ve babamla, küçük krizler geçirdim yalnızken, geçmişini hatırlayınca kendime zarar verdim nedensizce. Ama geçmişimde de kötü şeyler yok diyemediklerim içindi aslında kendime zarar vermelerim. Küçük şeylere bile bağırır, çağırır oldum, bu nedenle çok tepki gördüm ailemden. Aslında onlara aile bile denemez. Onlara yaşadığım şeyleri anlamaları için hafiften bilgiler veriyorum, olmuyor. Psikoloğa görünmek istiyorum diyorum, olmuyor. Bir anlamıyor beni lanetler! Sırf oranda çıkmadığım için dayak bile yediğim oldu. Çevremizde kilere durumunu anlattım, ergenlik diyorlar hayır diyorum, ayarlı diyip beni sinire boğuyorlar! Sırf gülmüyorum, hissizim diye annemle babam bana Hristiyan, salak, firavun gibi lakaplar takıyorlar.

    Evde sürekli kavga var. Bu kavgalar benim küçüklüğümden beri var. Her kavga ettiklerinde onları ayırmaya çalıştığım halde bana kızıyorlar. Bana kavgalarının nedeni ben misin gibi davranıyorlar. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, bunu onlara söylüyorum ama anlamıyorlar, görüşmek istemiyorum diyorum, anlamıyorlar. Sanki bütün herkes bana düşmanmış gibi istemediklerini bana yaptırmaya çalışıyorlar. Beni insanların çok olduğu yerlere götürüyorlar, bende kasılıyorum sonuçta gergin oluyorum. E ben böyle olunca da herkesin ortasında ban bağırıp küfür ediyorlar. Ağlamak istiyorum ama zar zor 1 damla yaş geliyor sonra kendince sırıtıyorum. Hatta bazen insanların ortasında bir şey oluyor diyorum ki “burada olmaz, sonra!”. Bir müddet geçiyor ve ben yalnız kalıyorum. Ağlama nedenini hatırlamaya çalışıyorum, ama olmuyor unutmuşum!. Sonra unuttum diye ağlamaya çalışıyorum, sonra birden gülüyorum… Benim hakkımda konuşulmasını hiç sevmem benim hakkında konuşulunca ağlamaya başlıyorum. Öyle ruhsuzum ki, kendimi ölü gibi hissediyorum. Lütfen! Bana yardım edin.

  59. cokhuzursuz 30/08/2014 #

    Her şeyden nefret ediyorum. Her şeye lanet okuyorum. Ben bu dünyanın en şanssız insaniyim. İstediğim hiçbir şey olmuyor. Dualarımın falan kabul olduğu yok. Çok sevdiğim bir adam var ama hep uzağız. Bu sene dgs ile yanına giderim diye düşündüm kazanamadım. Ailemin ilgisi beni boğuyor her attığım adimi izlemeleri beni boğuyor. Gitmek kaçmak istiyorum sevdim adamla 2 kişilik bir hayat o istiyorum hiç bir şey düşünmeden yasamak. Sorumluluklarımdan nefret ediyorum. Böyle yasayacaksak niye geldik dünyaya acı çekmek için miydi yani? Bu çok saçma. İstediğimiz gibi gitmeli en azından bazı şeyler. Böyle bir hayat hiç yaşanılası değil. Lanet olsun her şeye.

  60. ayşenur 31/08/2014 #

    13 yaşındayım sürekli ağlayasım geliyor babamla anlaşamıyorum bu yüzdende sıkıntı yapıyorum ve odaya gidip ağlıyorum annem niye ağlıyorsun diye sorduğunda da başım ağrıyor diyerek geçiştiriyorum. Eski yaşadıklarım aklıma geliyor ve hepten bunalıyorum :(

  61. anonim 04/09/2014 #

    Küçük bir konuyu kafamda çok büyütüyorum kafama takıyorum. Sürekli mutsuzum herkes gülmüyorsun hep mutsuzsun diyorlar. Sürekli ağlıyorum her gün resmen. Babamla büyük sorunlarım var benim çocuğum değilsin diye bağırmıştı o lafından sonra kendime gelemedim öz babam olmasına rağmen böyle şeyler söylüyor. İnsanlara karşı hep soğuğum konuşmuyorum kimseyle görüşmek istemiyorum. Evdeyim dışarıya adımımı atmıyorum annem sürekli dışarı çık diye baskı yapıyor buluşacak bir arkadaşım bile yok bunu bilmiyor. En önemlisi bir kaç kez kuzenimin tacizine uğradım bunu aklımdan çıkaramıyorum sürekli kafamın içinde dönüp duruyor.

  62. ess 05/09/2014 #

    Arkadaşlar bende ayni durumdaydım bazen kendimden nefret ediyordum hatta genellikle. Kimseyle konuşmak istemiyordum durduk yere bunalıyordum fakat anladım ki bunun çaresi Allah zikir kuranda da geçiyor “Kalpler ancak Allah i zikretmekle huzura kavuşuyor.”(Rad 28) içten, huşu içinde kılınan namazın verdiği huzuru hiç kimse veremiyor.

  63. seher 05/09/2014 #

    Yazdıklarınızı okudum da bu durumları yaşayan sadece ben değilmişim. Yani Allah kimseye yaşatmasın ama gerçekten zor. Dört beş senedir kimseye anlatmadım sıkıntım vardı sürekli. İçimde geçmeyen bir sıkıntı vardı ve sosyal hayatimi okulumu çok kötü etkiliyordu. Atlatamadım hatta gün geçtikçe daha kotu oldum evden çıkamadım derslere gitmedim. Sürekli odamda ağladım insanlarla konuşmayı bile istemedim. Hep hayalini kurduğum üniversiteyi bile bıraktım hayattan bıktım ama yine de mücadele ediyorum psikiyatriye gittim tedaviye başladım sürekli cevsen okuyorum umarım düzelirim çünkü böyle yaşamak gerçekten zor Allah hepimizin yardımcısı olsun.

  64. kaan 09/09/2014 #

    Depresyonda mıyım inan bunu hiç bilmiyorum hep bir şeyler yazmak istiyorum bir yerlere yazılar yazmak çevreme konuşamadığım ya da eşimle konuşamadığım gerçi konuşsam bile anlaşamadığım sorunları birileri ile paylaşmak istiyorum bazen içimden aldatmak ta geliyor içimi Allahtan korkuyorum. 2 yıllık evliyim ama çok mutsuzum benim de hatalarım var belki ama hayal ettiğim evliliğimin %10 unu bile yaşıyor muyum bunu bile bilmiyorum içki yok kumar yok iş hayatımda yüksek yerlerde iken geri zekalılığım yüzünden evlendiğim çok sevdim aşığım ölüyorum dediğim insanla evlendim ama şuan neredeyim bilmiyorum her şeyim altüst oldu işimi kaybettim, maddi sorunlar kısırlık vs. hastalıklar şuan psikolojik olarak dip yapmış durumdayım. Cümlelerimi bile kuramıyorum ki o kadar seminerlere giden ben hobi olarak birçok iş yapan ben şuan hiç bir şey yapmak istemiyorum kurduğum cümleler bile devrik. Şaka gibi ya. böyle yaşamak zor ama Allahtan korkuyorum 4 duvar arasında tenis topu gibi bir sağa bir sola vuruyorum neredeyim ? Yine aynı yerde. Ulan ya. Ah ahh arkadaşlar Allah hepimize yardımcı olsun inanın o olmazsa varlığını hissetmesek ya da hissetmesem ben burada bunları yazan olmazdım. şu an bile sıkıldım bunları yazarken. Allaha emanet olun. Hoşça kalın.

  65. Sivir 15/09/2014 #

    Depresyonun alarm veren belirtileri tam beni anlatıyordu. Sanki beni izlemiş gibi daha 13 yaşındayım ama bıktım bu dünyadan.

  66. anonim 17/09/2014 #

    17 yaşında bir kızım. Yukarıda yazılan depresyon belirtilerinin çoğu bende de var. Doktora gidince ve tedavi olunca her şeyin düzeleceğini yazmışsınız ama evden çıkmaya bile korkuyorum. Çünkü evden çıktığım zaman sanki herkes bana bakıyor gibi oluyorum o yüzden evden çıkmıyorum. Uykusuzluk problemi çekiyorum. Kimi zaman 17-20 saat arası uyuyorum kimi zamanda 3 saatlik uyku yetiyor. Hiç arkadaşım yok. Ailem de yok. Bu yaşta bu yalnızlık ağır geliyor. Anne baba eksikliği yaşıyorum. Derslerim berbat. Çünkü çalışamıyorum konsantre olamıyorum. Sadece kitap okuyarak zaman geçiriyorum. Ben de diğer kızlar gibi olmak istiyorum. Geleceğimden endişe etmediğim ve ailemin hep yanımda olduğunu bildiğim bir hayat. Hayat sanki bana seni acı çek diye gönderdim dünyaya diyor.. Sadece şu hayatta ailemin olmasını istedim arkadaşlarımın olmasını ve hep onlarla güzel vakit geçirecek zamanlarımın olmasını istedim ama olmuyor. Ne ailem var ne de bana hep destek olacak arkadaşlarım. Kimini sevgilisi terk eder ve haftalarca buna ağlar üzülür ben onları anlamıyorum ya senin onca şeyin varken ailen arkadaşların güzel bir odan neden sevgilinin senden ayrılmasına üzülüyorsun? Ben sadece mutlu olmak istiyorum. Keşke herkes mutlu olsa.

  67. Melike 18/09/2014 #

    Arkadaşlar ben 15 yaşındayım ara ara mutsuz oluyorum aniden canım sıkılıyor ve aniden günüm griye dönüyor sanki aynada kendime bakıyorum ve kusurlarımı görüp iyice üzülüyorum. Bazen ölümden korkuyorum ve genelde sevdiğim ve şu an ölmüş bir ünlü ya da herhangi bir insanın hayatında yaşadığı zorlukları okuyup etkileniyorum ve bunun etkisinden bir türlü çıkamıyorum 2-3 gün sürüyor etkisi. Rüya gördüğümde yine aynı olay başıma geliyor gerçekten kötü hissediyorum düzelmek ve mutlu olmak istiyorum ne yapmam lazım?

    • betül 23/10/2014 #

      Canım öncelikle etrafında seni seven insanların olduğundan haberdar ol. Sevdiklerine sarıl. Kendini mutlu edecek şeyler yap boş bırakma kendini her zaman aktif olmaya çalış alacaksın inş. Allahın izinle dua et. Namaz kıl. Seni yaratan bir Rabbinin olduğunu sakin unutma seni en iyi o anlar ona yalvar. Geçecek inşallah.

  68. yasemin 09/10/2014 #

    Merhabalar ben 20 yaşında bir genç kızım. Benimde depresyon sorunum var ve her doktora gidişimde kendimi anlatamıyorum kendi dünyamı ve kendim bile bilmiyorum çok kötü durumdayım çok daraldım ve anlatamamak durumu daha da geriyor beni bir yolu var mı?

  69. Leyla 12/10/2014 #

    Merhaba, ben 13 yaşında bir kızım. Son zamanlarda bu konu/lar hakkında çok fazla araştırma yapıyorum. (Ruh hastalıkları vs.) Fark ettiğim şey ise, belirtilerin bende de baş göstermesi. Sanırım son 4-5 aydır kendim gibi değilim. Oturup ölümü düşünüyorum, 13 yaşında ve hayat bu kadar güzelken. Etrafımdaki olayların hep kötü tarafını görüyorum. Kendimden iğrenmeye başladım. Kıyafet denerken vücudum yüzünden ağladığım oluyor çoğu zaman. Kendimi güzel bulmuyorum, aynaya bakmaya bile korkuyorum.

    Dediğim gibi, 4-5 aydır kendimde olmadığımı düşünüyorum. O zamanlar çok yakın bir arkadaşım vardı, kafalarımız denkti ve çok güzel anlaşıyorduk. Ne oldu bilmiyorum, ilk önce beni zorla ağlattı, ağladıktan sonra da gözlerimin içine bakıp kahkaha attı. Ne zaman onu görsem içim burkuluyor ama lafını bile edemiyorum. Kelimelerimi yutuyorum.

    Kendimi birden kahkaha atarken ya da hüngür hüngür ağlarken buluyorum. Bunu aileme söylemeye korkuyorum çünkü büyük ihtimalle umursamayacaklar, ergenlik zamanı diye geçiştirecekler.

    Okulda yalnız, en arka sırada oturuyorum. Teneffüs zamanları herkes gülüp kahkaha atarken ben sessizce kimseye görünmeden ağlıyorum. Herkes benim asosyal ve itici olduğumu düşünüp benden uzak duruyorlar. Bu da içime kapanmama ve öğretmenlerin bile beni fark etmemesine sebep oluyor. Kalabalıkta olsam bile yalnız hissediyorum kendimi. Dışarı çıkıp insanlarla kaynaşmak varken odamda kitap okuyup müzik dinlemek daha cazip geliyor. Durumumu insanlara anlatamamak beni daha da geriyor. Bir öneri, küçük bir tavsiye verin lütfen.

  70. zeyneb 14/10/2014 #

    Yaşım 14 okulda çok iyiyim neşeli ve herkesten daha enerjiğim ama eve geldiğimde o kadar bitkin ve üzgün hissediyorum ki kendimi çok agresif hissediyorum herkese çatıyorum derslere ilgim azaldı ve aşırı iştah başladı ayrıca eve geldiğimde o kadar uykum geliyor ki.

  71. tugba 14/10/2014 #

    Bende okuldan nefret ediyorum bıktım artık hiç arkadaşım yok annem beni asosyallikle suçluyor eski arkadaşlarımı özlüyorum eskiden neşeliyken şimdi hiç bir şeyim ağlıyorum sürekli bıktım artık açık liseye geçmeyi düşünüyorum ama gittiğim lise iyi bir lise ondan dolayı çevremdeki kimse sıcak bakmıyor ama eğer bu yıl da böyle geçerse geçmeyi düşünüyorum ama annem kızıyor ben ne yapsam ya of depresyondayım 1.5 aydır 2 okul 4 sınıf değiştirdim.

  72. Okuyun 15/10/2014 #

    Arkadaşlar canınızı hiç sıkmayın üzülme ya niye üzülüyor sun ki bak dalgana kafana git partilere bak ortamına kendini düşün yalnız mı kaldın oh daha ne. Kafana bak bırak hayatı akışına kendini öldürmeymiş falan saçma saçma şeyler git allah aşkına iş mi yok hep mi yalnızsın kardeşim sen filozof musun bilmediğin şey illaki vardır yani git öğren baskete başla büyükler için. Hadi bakım göreyim sizi yola devam.

  73. ela ahsen 19/10/2014 #

    Merhaba hepinize geçmiş olsun. Ben 20 yaşındayım. ve bu yaşıma kadar bir sürü şeyler yaşadım. Doktora gittim bir sürü doktor değiştirdim hala daha gidiyorum 3 tane antideprasan verdi kullanmak istemedim bu kadar fazla bir tane kullanıyorum sadece onu da kullanmıyorum zaten çünkü ona bağlı yaşamak istemiyorum. Her şey üstüme üstüme geliyor ne hayalim ne umudum ne bir beklentim kaldı her zaman kendimden çok başkalarını düşündüm ama sonunda yine hep üzülen kazık yiyen yine ben oldum iyi niyetli oldukça hep üzüldüm ne olacak böyle bilmiyorum. Allah yardımcımız Olsun.

  74. Seda 20/10/2014 #

    Merhaba. Ben 21 yaşındayım annem ve babam ben 3 yaşındayken boşanmışlar. Babam yurtdışında yaşadığı için ben küçükken yılda 1 gelirdi görmeye. Ama artık gelmiyor hiç baba sevgisi nedir bilmiyorum. Üstelik kardeşim dahi yok. Babamın başka kadından olan çocuklarını saymazsak. Çok yalnızım hiç kimsem yok, arkadaşlarım, sevgilim, dostum hiç yok. Akrabalarımla ilişkimi kestim. Yapayalnızım, hiç dışarı çıkmıyorum. 1 yıl,6 ay,3 ay dışarı çıkmadığım oluyor. Ayda 2 kere anca işlerim olduğu zaman zoraki çıkıyorum. Özgüven eksikliğim yüzünden insanlarla konuşmak istemiyorum hiç insan içine çıkmıyorum. Üstelik liseyi de bıraktım açıktan okuyorum hala bitmedi. Hastalığım yüzünden hayata küstüm sanki hiçbir şey değişmicek hep böyle olacak gibi hissediyorum annemden başka kimsem yok oda olmazsa hayat bana zindan olur. Yaşadıklarım çok ağır inanın artık dayanamıyorum hep yalnızım evde de canım sıkılıyor. Bir de anneme annelik babalık yapıyorum o bana yapmıyor hiç ilgilenmiyor sanki beni doğurup bırakmış kendi halime. Ananem büyüttü beni. Annemin sorunlarıyla ilgileniyorum oda beni çok yordu çıkmazdayım maddi durumum olsa hiç durmam şurada çeker giderim ama yok işte :( Şimdiden böyleyse ilerde nasıl savaşıcam ben ileride daha çok sorumluluklarım olacak. Benim derdimin hepinizden ağır olduğunu düşünüyorum şuan.

  75. GizemliKarizma 23/10/2014 #

    Merhaba arkadaşlar bu belirtiler herkeste oluyor normaldir siz bunu büyütüyorsunuz kafanızda depresyondayım diyen kişi zaten depresyona girer o yüzden takmayın kafanıza aslında bunlar hep şeytan vesvesesi ona aldanmayın siz çok güçlü insanlarsınız allah katında seviliyorsunuz namazınızı kilin allaha ibadet edin ancak kalpleri nurlandıran feraha çıkaran o dur ondan başka ilah yoktur allaha emanet olun kardeşlerim.

  76. betül 23/10/2014 #

    Canım çok sıkılıyor. 2 sene oldu okulum biteli. Boşlukta gibiyim. Her gün evdeyim. Hiçbir sosyal hayatım yok. Bunun sebebi çenemde ilgili sorunum. Tedavi gördüm ama dışardan yine böyle bir sorunun mu var dendi. Psikolojim bu yüzden çok bozuldu. Sosyal olamıyorum. Çevremdeki insanlardan kaçıyorum sürekli. Topluma girsem zorunlu olarak aşırı terliyorum, kızarıyorum. Bazen keşke ölsem bundan iyi diyorum. Ben hep böylemi taşıyan diyorum. İnsanlara sorunundan bahsettim saçmalama diyorlar. Artık kendimi deli sanıyorum. Normalde çok akıllı mantıklı biriyim. Artık hiçbir şey mantıklı düşünüp karar veremiyorum. Sorumsuz biri oldum. İleride nasıl yasicam böyle giderse. Nasıl bir hayat kurucam. Çok korkuyorum. Şimdiden sanki bir şeyler belli gibi. Hiç bir şeye yaramayacakmışım gibi.

    İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Etrafımı çok mutsuz ediyorum. Bunun farkındayım. Ama isteyerek yapmıyorum. Bunu da bilse insanlar üzerime gelmeseler. Her gün ağlıyorum. Hüzünlü şarkılar dinliyorum. Artık kendimden bile bıktım. Çok kötü bir hayatım var. Tam olarak kendi ihtiyaçlarımı bile zor karşılıyorum. Yemek yemek istemiyorum. İbadetlerimi tam yerine getiremiyorum. Bir şeyi tam olarak yapınca aslında mutlu okuyorum ama yapmak istemiyorum. Normalde çok hareketli atık biriydim. Çok durgunlaştım. Halime çok üzülüyorum. Daha 22 yaşındayım. Hiç bir şey düşünemiyorum hayatımla ilgili. Annem beni bazen çok azalıyor. Hemen hemen her gün beceriksizliğimi vs. Hep yüzüme vuruyor.İş bulamıyorum. Bütün günüm evde geçiyor. Benden 2 yaş büyük kız kardeşim var. Oda evde hiçbir şey yapmıyor. O hiç sosyal değil o da her gün evde. Annem bunalım geçiyor bizden. Gitmemizi istiyor. Ama olmuyor. Huzursuzluklar oluyor. Bazen kardeşimle tartışıyoruz us konusunda. Çok sıkıldım bu durumdan 3 ay bir iş deneyimim oldu ve de 3 ay bir staj deneyimim oldu. Çok zor geçti. Girişken biri olmadığımdan sorun yaşadım. Hayatım boyunca hep sessiz yaşadım. Hiç kimseye kötülük yapmadım. Hep kendi halimde.

  77. eliff 24/10/2014 #

    Merhaba arkadaşlar bilmiyorum ama kendimi çok kötü ve yalnız hissediyorum sürekli ağlamak istiyorum okula gidesim gelmiyor bu sene zaten liseye yeni başladım çok iyi bir liseye gidiyorum fakat hiç arkadaşım yok hep yalnız takılıyorum sanki kimse beni umursamıyormuş gibi geliyor ben yokmuşum gibi insanların yaptığı hareketler çok saçma ve yapmacık geliyor. Okulda olduğum halde gelip bana aa sen burada mıydın filan diyorlar bu yüzden okula hiç gidesim gelmiyor depresyonda mıyım onu da bilmiyorum sürekli ölümü düşünüyorum artık hayattan hiç zevk almıyorum ne yapmalıyım lütfen yardımcı olun daha yaşım 15.

  78. Ahsen Ela 24/10/2014 #

    Aynen haklısın her şeyi kafaya takmayın demekle oluyordu zaten. Mutluluğu hep farklı şeylerde aradım madde olsun ne bilim ama her şey bir yere kadar. Hiçbir şey bizimle bir ömür sürmeyecek. Artık kimse için üzülmeyeceğim akışına bırakacağım her şeyi sadece kafama bakacağım yani ya hayat senle oyun oynar ya sen hayatla. Başa çıkmasını bilmek lazım yoksa kaybolur gideriz.

  79. anomin 24/10/2014 #

    Sürekli yalnız kalmak çevremdekilerden uzaklaşmak istiyorum liseye geçtim geçeli bir şeyler oldu derslerime karşı bir ilgisizliğim arttı napıcam bilmiyorum sürekli ağlıyorum nerdeyse ağlamadığım gün yok okulu bırakmayı bile düşündüm bir ara ama bilmiyorum içimdeki yaşama sevincim bu sene sanki kaybolup gitti napmalıyım yardımcı olun.

  80. Sule 26/10/2014 #

    Merhaba bende 23 yaşında bir kadınım, evlendim boşandım ve su anda kendimi bu dünyaya ait olmadığımı hissediyorum, hiçbir şeyim yolunda gitmiyor, sadece pijamalarımı giyip yatağımdan dışarı adim atmak istemiyorum arkadaşlarımla kavga ediyorum. Ailemde tek annemle çok yakınım geri kalan kimseyi görmek istemiyorum, hep agresifim hep kotu kalpli gibi hissediyorum kendimi ama elimde olan bir şey yok. Aslında kotu bir insan değilim ama bu hastalık beni bu hale soktu. Daha önceleri hiçbir şeyim yoktu tam tersine güçlü olmaya çalışıyordum herkes şaşırdı nasıl bir insan bu kadar güçlü olabilir diye soru sordular halbuki kendi içimde o kadar kotu ve yalnızdım ki. Bakmam gereken bir abim var engelli. Ama yapamıyorum içimde kotu bir şeyler var bundan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum evden kaçmak istiyorum uzaklara gitmek istiyorum onu da yapamıyorum. Tek yaptığım şey ağlamak Allah’a sığınmak.

    Aslında bu siteye girdiğimde fark ettim bir yanlışım olduğunu, Allah Allah diyoruz fakat hiç birimiz ondan yardım istemiyoruz, sadece yatağımızın üstüne oturup iki elimizin arasına kafamızı alıp da ne olur Allahım bitsin demekle olmuyor. Namaz kılmak kuran okumak gerekli. Ellerimizi semaya açtığımızda Allahın bizi duyduğunu bilip ondan yardım istememiz. Tek ilacımız psikolog da değil Allah’ta. Umarım geçer bu kotu günler hepimiz atlatırız.

  81. hakan 27/10/2014 #

    Bende 4 ay önce depresyon başladı ve benim çalmadığım kapı kalmadı psikoloğa gittim nöroloji servisine ve kalp damar cerrahine gittim ama bir şey yok çok şukur ama hocam benim sebebim bu hep böyle şeyler düşünüyorum benim vücudumda en ufak ağrı olduğu zaman acaba ölecekmişim en çokta göğüs tarafında ağrılar sıklaştı kalp krizinden korkuyorum ve elerim ve avuç içi ve ayaklarda terleme şiddetli baş ağrısı halsizlik ve yorgunluk hayattan zevk almamak ölüm korkusu yani hocam kısacası allaha emanet yaşıyorum.

Bir Cevap Yazın